DYERT E MBYLLURA!

Të shikoj.
Iken nga unë.
Me zëra, me ekrane që shkëlqejnë, me syze që kërcasin.
Dikush ndez një cigare që ka shije detyrimi, jo frymëmarrjeje.

E megjithatë mbetet.
Zbrazëtia që godet.
E ndjen.
Edhe nëse fshihesh pas zhurmës.

Një heshtje midis dy këngëve është e mjaftueshme.
Ekrani. I pezulluar. Një pasqyrë e zezë.
Çarja të ngulmon.
Thellë në shpirtin tënd.

Dhe ti shembesh.
Ne nje
Shtëpi kartoni.
Të braktisura në shi.

Dhe unë të shikoj
Mendon se më njeh.
Rri në errësirë.
Duke marrë frymë butësisht.
Duke mbajtur filxhanin e ngrohtë, si një amuletë që të djeg gishtat.
Hije që nuk është e frikshme.
Pastaj zgjohem natën, duart e mia ngrijnë në boshllëkun e çarçafit.
Dhe dridhem.

Të jap armëpushimin e të mençurve.
Një mashtrim i ëmbël, që zgjat një frymëmarrje.
Qetësi.
Kjo duket e qetë.
Por nuk është.
Nuk e lejoj veten të zbutem.

Me aromën e kafes zgjohem
Filloj trurin ta ve ne levizje
Pres.
Dhe më në fund, vjen. Gjithmonë.

Një erë që kthehet, acidike, pa rrënjë. Një e qeshur që thyhet, e mbytur, si një disk që kërcen.
Ajo dorë që nuk e mban më tënden.
Dhe në gjumë e ferkoj carcafin.

…..

Heshtja absolute nuk është e nevojshme. Mjafton një moment kur muzika ndalet, ekrani errësohet dhe diçka brenda çahet. Nuk është mungesë. Është një prani që gërvisht, që shtyp nga thellësia e kockave.

Kjo poezi nuk të ngushëllon. Nuk të mban dorën. Të shikon ndërsa dridhesh dhe pret.

Më thuaj: kur ai boshllëk bie midis dy rrahjeve të zemrës, nga kush ikën?

Aida Meti