” Para dilemës së përjetshme të dashurisë së gabuar.”

….U kthye vonë nga puna, hodhi çantën në shtrat dhe ra përmbys me duart hapur. Çudi atë mbasdite rastësisht u ndesh me të pas kaq e kaq vitesh.
E kishte harruar prej kohësh. E kishte fshirë nga kujtesa imazhin e tij, kur befas atë mbasdite ai takim i beftë, i prishi monotoninë e ditëve të saj të zakonshme. Sa kujtime, sa nostalgji.
E dinte se gjithmonë para tij, ajo ishte e dobët, e brishtë, por e pastër si qielli pa re, ashtu i përhumbur që pret lindjen e plotë të diellit. U takuan, shtrënguan duart dhe ndjeu vërshimin e vrullshëm të gjakut në damarët e saj si shumë kohë më parë.
Sytë e tyre u përqafuan me mall. Përsëri ndjeu, që humbi në shpirtin e tij. E donte akoma dhe akoma e urrente, në çast ju kthye urrejtja se mendoi me frikë dhe inat, se mos vallë do ta humbiste përsëri pikërisht sot që e rigjeti përsëri.
Ai e di mirë, që kujtimet që i ka arshivuar ishin pasuria në këtë botë.
E ndjeu vehten shumë të lodhur nga të gjithë njerëzit, që largohen pa lamtumirë, duke kërkuar syte e tij çdo ditë në turmat e njerëzve në rrugë dhe nuk i gjeti asnjëherë.
Shumë vite kishin kaluar, por fytyrën e tij e mbante mënd shumë mirë, të freskët si atëherë, kur e pa për të fundit herë.
Nuk harron as puthjen e dhuruar, jo si zakonisht në buzët e etura, por ashtu thjesht një puthje në faqe, ato quhen puthje të heshtura. Të dhuruar me aq ndrojtje, pa shpresë për tu përsëritur, por në vetvete ajo puthje kishte tërë dashurinë e botës mbarë.
Ai iku nuk e ktheu kokën prapa, ishte i bindur, se kur të kthehej përsëri do ta gjente atë ashtu si e la herën e fundit, duke e pritur si gjithmonë me ankth e dashuri.
Koha bëri të vetën, ajo u mësua me idenë, se atë e kishte humbur përgjithmonë, po mundohej të bëhej edhe më e fortë, filloi të buzëqeshë, të falte dashuri, por thellë në shpirtin e saj ndihej plotësisht e shkatërruar, pa jetë, pa gjalleri.
Kishte një arësye që mundohej të bëhej e fortë, për ata që e rrethonin me dashuri dhe nuk kerkonin kurrë të shikonin në sytë e tyre, atë të trishtuar, si një lule në venitje të plotë.
Kaq kohë pa u takuar me Atë, kishin mbetur për njëri tjetrin, si shumë emra mes emrash të mbarë botës, që i rrethonte çdo ditë.
Ritakimi me Atë, ato çaste më parë i dhuroi dhëmbje, tregoi që ishte e pafuqishme para tij, para Atij indiferentizmi të grumbulluar për kaq vite me rradhë.
Duke shpërthyer në lotë të heshtur, shpërthyen emocionet të fshehura me kujdes, nën lëkurën e saj.
E kuptoi, që tërë ato plane, që kishte thurrur netëve të gjata pa gjumë për ditet e lumtura, që ëndërronte, se pikërisht ishte e dashuruar me njeriun e gabuar, që vetëm sëmuri zemrën e saj..
…..E donte përsëri po me atë fuqi si herën e parë, por aty në shtratin e saj mbytyr në lotë nuk e fshehu zhgënimin, se ishte e dashuruar pikërisht me Atë, njeriun e gabuar.
Ndjenjën më të bukur ja kishte falur pikëtisht Atij…..

Shënim nga autori: Çdo ngjarje apo përshkim tjetër është krejt i rastësishëm…

Piro Millona Minella