Mos u zhvish:Më lër të të zbuloj:

Mos u zhvish.
Jo ende.
Nata është e gjatë, dhe unë dua ta njoh trupin tënd siç njihet një poezi varg pas vargu, frymë pas fryme.
Më lër të të lexoj pa zhurmë, me duar që dridhen jo nga nxitimi, por nga adhurimi.
Se ç’ka më të shenjtë në këtë botë sesa një trup që pret të zbulohet, një frymë që pret të ndjehet.
Në çdo centimetër të lëkurës tënde ka një univers të fshehur.
Më lër ta zbuloj ngadalë, ashtu siç zgjohen lulet në mëngjes pa dhimbje, pa urdhër, por me dritë.
Mos e prish magjinë e fillimit; ajo është më e vlefshme se çdo fund.
Në çdo prekje dua të mësoj diçka për ty për frikën, për kujtimet, për dëshirat e tua të fshehta që nuk i ke rrëfyer askujt.
Më lër të të njoh me duar, jo për të marrë, por për të kuptuar.
Nuk ka art më të lartë se shpalosja e ngadalshme.
Kur gishti im ndalet në flokët e tu, nuk kërkon t’i largojë, por t’i ndiej si fletë mbi lëkurën e vet.
Kur shtrihet mbi qafën tënde, nuk kërkon pushtim, por falënderim që më lejon të jem aq afër frymëmarrjes tënde.
Dhe kur shikimi më ndalet tek ty, dua që edhe ai të të prekë pa trup, vetëm me zjarr.
Nata është e butë, por ajo digjet brenda nesh.
Fjalët bëhen të kota, sepse ndjesitë flasin më bukur.
E di, çdo rënkim është poezi, çdo frymë është varg i ri.
Në heshtje, çdo prekje bëhet fjali.
Ti nuk ke nevojë të thuash “po”; trupin e ke thënë më herët.
Kur fryma të dridhet, kur supi të lëkundet, kur duart kërkojnë pa e ditur çfarë, atëherë e di që shpirti yt më ka pranuar.
Mos u zhvish.
Jo ende.
Se çdo copë rrobe që heq, është si një sekret që vdes.
Dua t’i ruaj sekretet e tua pak më gjatë, të ma zbulosh me lëvizje të ngadalta, me frymë, me shikim, me ndalesa që flasin më shumë se çdo fjalë.
Le të jetë kjo zhveshje si një udhëtim për në brendësi, jo për jashtë.
Në këtë natë, çdo prekje është si not në det.
Nuk ka më kufij, vetëm valë që përplasen e tërhiqen.
Unë dua të humbas atje midis asaj fryme që dridhet në buzë e asaj nxehtësie që më fton më thellë.
Nuk kam më frikë nga humbja, sepse çdo humbje në ty është gjetje e vetes.
Në çdo frymë tënde, mësoj si të jetoj; në çdo rënkim, si të fal.
Mos më thuaj “ndalo”.
Sepse nuk dua të pushtoj, dua të ndjej.
Dua të ndalem aty ku fillon fryma jote dhe të shoh ku mbaron e imja.
Në errësirë, nuk ka më “unë” dhe “ti” jemi një frymë, një trup, një rit.
Në çdo lëvizje tënde, në çdo dridhje, unë ndiej një muzikë që vetëm nata e di.
Më lër të të fotografoj me kujtesë.
Jo me sy, jo me duar, por me ndjesi.
Çdo qelizë e jotja është një kujtim që dua ta mbaj brenda meje për ditët pa dritë.
Ndoshta kjo natë nuk përsëritet.
Ndoshta fati, si gjithmonë, është mizor.
Por unë dua ta ruaj – si dëshmi që dikur kam prekur diçka të shenjtë.
Kur të mbarojë nata dhe mëngjesi të hapë dritën, mos më pyet çfarë kujtoj.
Do të të them vetëm kaq:
Çdo frymë që mora, çdo prekje që ndodhi, çdo dridhje që më zgjoi jeton ende brenda meje.
Nuk mbaron me trupin, nuk shuhet me dritën.
Sepse ti nuk ishe vetëm një trup.
Ishte përjetësia që u bë e prekshme për një natë.
Prandaj mos u zhvish.
Lërmë ta bëj ngadalë.
Se ndoshta ajo çfarë kërkoj nuk është trupi yt, por ajo që ndodh midis nesh përpara se trupi të zhvishet.
Ajo dridhje e parë, ajo frymë që ndalet në mes, ajo ndjesi që s’ka emër.
Ajo është vetë mrekullia.
Në fund, nuk do të kujtoj sa herë të preka, por sa herë ndjeva se po të humbja.
Nuk do të kujtoj sa herë të putha, por sa herë fryma ime u përzie me tënden.
Sepse në dashurinë e vërtetë, akti është vetëm porta.
Brenda saj ndodh e papërshkrueshmja ajo që s’mund të shkruhet, por vetëm të ndjehet.
Mos u zhvish.
Lërmë të të zbuloj,
ngadalë, me përulësi,
me pasion,
me dritë,
derisa çdo qelizë e jotja të më flasë për dashurinë që s’ka nevojë për fjalë.

Përgatiti:
Koja Leonard: