Your dedications
Currently there are no new dedications

Rajon

VUÇIÇI HUMB, SHQIPTARËT FORCOJNË ZËRIN: VOTA GODITI ARROGANCËN E PUSHTETIT

todayOctober 26, 2026 11

Background
share close

Humbja e Aleksandar Vuçiçit në zgjedhjet parlamentare të Serbisë është një goditje e rëndë ndaj mendësisë që e konsideron pushtetin pronë personale dhe shtetin instrument të një udhëheqësi. Pranimi i humbjes prej tij shënon çarjen e madhe të imazhit të pathyeshmërisë. Ndërkohë, projeksionet paraprake për dy mandate të Koalicionit Shqiptar tregojnë fuqizimin e një përfaqësimi që fiton peshë kur bashkohet.

Rezultatet presin përmbylljen dhe certifikimin, por mesazhi politik tashmë është i fortë: qytetari mund t’ia ndërpresë rrugën edhe pushtetit që është mësuar të sillet sikur nuk ka fund.

Vuçiçi përballet me dështimin e pretendimit se Serbia nuk mund të ecë pa të. Ky është pretendimi më arrogant i çdo udhëheqësi që qëndron gjatë: fillimisht kërkon besimin e qytetarëve, më pas kërkon bindjen e tyre dhe, në fund, ua paraqet largimin e vet si fatkeqësi kombëtare.

Por asnjë vend nuk është pronë e një njeriu. Asnjë flamur nuk është certifikatë pronësie partie. Asnjë shumicë e djeshme nuk e anulon të drejtën e qytetarëve për ta larguar sot.

Vota i vendosi kufi arrogancës.

Rëndësia e lëvizjes studentore qëndron te aftësia për ta kthyer zemërimin në organizim dhe organizimin në alternativë. Një pushtet mund të përballojë gjatë pakënaqësi të shpërndara. Ai vihet seriozisht në vështirësi kur qytetarët bashkohen rreth kërkesave të kuptueshme dhe këmbëngulin derisa ato të marrin përgjigje.

Tragjedia e Novi Sadit dhe kërkesat për përgjegjësi treguan sa e thellë mund të bëhet përplasja mes një shoqërie që kërkon të vërtetën dhe një sistemi që kërkon të ruajë kontrollin e rrëfimit publik.

Për familjet që humbin njerëzit e tyre, propaganda nuk është përgjigje. Për qytetarët që kërkojnë drejtësi, fjalimet nuk zëvendësojnë hetimin. Për të rinjtë që kërkojnë të ardhme, madhështia e udhëheqësit nuk siguron institucione të ndershme.

Kur këto kërkesa bashkohen, pushteti humbet mundësinë për ta mbyllur debatin me një dalje televizive.

Megjithatë, humbja elektorale është vetëm fillimi i provës. Ndërrimi i shumicës nuk e shëron vetvetiu shtetin. Fituesit duhet të tregojnë se janë të gatshëm të kufizojnë pushtetin e tyre, të përballojnë kritikën dhe t’i nënshtrohen kontrollit.

Serbia ka nevojë për institucione që nuk gjunjëzohen përpara kryetarit të radhës.

Nëse drejtësia pret sinjalin e fituesit të ri, problemi mbetet. Nëse administrata ndryshon besnikërinë partiake, qytetari vazhdon të jetë peng. Nëse mediat zëvendësojnë një kult politik me një tjetër, ndryshimi mbetet i papërfunduar.

Për shqiptarët e Preshevës, Bujanocit dhe Medvegjës, forcimi i përfaqësimit parlamentar mbart një mesazh po aq të prerë: përçarja ka kosto dhe atë e paguan komuniteti.

Kur partitë shqiptare harxhojnë energjinë duke dobësuar njëra-tjetrën, qytetarëve u mbeten më pak mundësi për t’u dëgjuar. Kur interesi i përbashkët vendoset mbi ambicien e kryetarëve, vota merr peshë më të madhe.

Prandaj, rezultati paraprak i Koalicionit Shqiptar është edhe një gjykim ndaj politikës së përçarjes. Ai tregon se bashkëpunimi mund të japë atë që rivaliteti i pafund e shpërdoron.

Por mandatet nuk janë dekor kombëtar. Nuk mjafton të numërohen deputetët dhe të shpallet fitorja. Qytetarët duhet të ndiejnë çfarë ndryshon në jetën e tyre.

Përfaqësuesit shqiptarë duhet të kërkojnë me këmbëngulje barazi, punësim, arsim, shërbime, respektim të gjuhës dhe trajtim të drejtë institucional. Shqetësimet për pasivizimin e adresave kërkojnë dokumentim, transparencë dhe përgjigje të verifikueshme.

Të drejtat nuk mund të varen nga humori politik i Beogradit.

As përfaqësimi shqiptar nuk duhet të përfundojë në marrëveshje të paqarta, ku komunitetit i kërkohet durim, ndërsa individëve u sigurohen pozita. Çdo mbështetje parlamentare duhet të ketë përmbajtje publike dhe përgjegjësi përpara zgjedhësve.

Besimi që u jepet deputetëve është detyrim pune. Ata duhet të tregojnë çfarë kanë kërkuar, çfarë kanë arritur dhe kush i ka penguar. Vetëm kështu përfaqësimi bëhet forcë që kontrollohet nga qytetarët.

Ndërkohë, largimi i kampit të Vuçiçit nga shumica nuk garanton ndryshimin e çdo qëndrimi ndaj shqiptarëve apo Kosovës. Qeverisja e ardhshme duhet gjykuar nga veprimet. Demokracia e saj do të matet edhe me mënyrën si trajton komunitetet që nuk i përkasin shumicës.

Pikërisht këtu fillon prova e vërtetë e ndryshimit.

Për Ballkanin, mesazhi është i pamëshirshëm ndaj politikës së vjetër: pushteti mund të zgjasë, por qytetarët nuk kanë detyrim ta durojnë pafund. Organizimi mund ta thyejë vetëkënaqësinë e udhëheqësve. Bashkimi mund ta fuqizojë zërin e komuniteteve.

Vuçiçi humbi përballë votës. Shqiptarët kanë mundësinë ta kthejnë bashkimin në ndikim. Tani askush nuk ka të drejtë ta shpërdorojë këtë besim.

Sepse shteti u përket qytetarëve dhe pushteti duhet të japë llogari — deri në ditën e fundit.

Written by: Daors Media

Rate it