Your dedications
Currently there are no new dedications

Botë

Për të mbrojtur vajzën e tij, një baba ia preu flokët dhe e veshi si djalë.

todayOctober 25, 2026 43

Background
share close

Për gati dhjetë vjet, Nilofar Ayoubi mundi të gëzonte liri që, si vajzë, do t’i ishte mohuar.
Vendimi erdhi pas një sulmi.
Nilofar ishte rreth katër vjeçe dhe jetonte në Kunduz, në veri të Afganistanit. Një ditë, ndërsa luante në rrugë pa shami, një i panjohur iu afrua, i preku gjoksin për të kërkuar shenja të feminitetit dhe e goditi me shuplakë aq fort, sa ajo ra përtokë. Ai i tha se, nëse do ta shihte përsëri pa shami, do t’i bënte keq babait të saj.
Vajza u kthye në shtëpi duke qarë.
Babai i saj ishte i tërbuar nga zemërimi. Ai i kërkoi nënës t’i sillte gërshërët, ia preu flokët së bijës dhe urdhëroi që, që nga ai moment, ajo të vishej si vëllezërit e saj. Jashtë shtëpisë, Nilofar do të paraqitej si djalë.
Ishte një zgjedhje e lindur nga dëshira për ta mbrojtur. Por ajo ndryshoi edhe mundësitë që Nilofar kishte gjatë fëmijërisë.
Për gati dhjetë vjet, Nilofar mundi të lëvizte më lirshëm, duke iu shmangur kufizimeve që u imponoheshin vajzave në mjedisin ku po rritej. Ajo ngiste biçikletën, shoqërohej me miqtë, ushtronte xhudo dhe mund ta shoqëronte të atin në vende ku motrat e saj do të përballeshin me më shumë kufizime.
Dallimi qëndronte te veshjet, flokët dhe mënyra se si e shihnin njerëzit që e takonin. Ajo ishte e njëjta person. Ajo që ndryshonte ishte mënyra se si bota e lejonte të jetonte.
Një liri e fituar me një çmim të caktuar: të fshihte faktin se ishte vajzë.
Në Afganistan, kjo praktikë njihet si bacha posh. Disa familje i paraqesin përkohësisht vajzat e tyre si djem, duke u mundësuar atyre të kenë qasje në mundësi dhe hapësira që përndryshe do të ishte e vështirë t’i shfrytëzonin. Arsyet mund të jenë të ndryshme, por në rastin e Nilofar, gjithçka kishte filluar nga frika e të atit pas sulmit.
Megjithatë, kjo gjendje nuk mund të zgjaste përgjithmonë.
Me ardhjen e pubertetit, Nilofar u detyrua të paraqitej sërish publikisht si vajzë. Ky ndryshim ishte i dhimbshëm: ajo duhej të përballej me kufizime nga të cilat ishte mbrojtur për pjesën më të madhe të fëmijërisë.
Pasi ishte rritur me mundësinë për të lëvizur lirisht, ajo zbuloi se shumë nga ato veprime të përditshme nuk i lejoheshin më në të njëjtën mënyrë. Rrugët, miqësitë dhe aktivitetet kishin mbetur të njëjta. Ajo që kishte ndryshuar ishte roli që shoqëria i impononte.
Historia e treguar nga Nilofar tregon se sa konkrete mund të bëhet pabarazia. Ajo hyn në veshje, në lëvizje dhe në mundësitë që ofron një ditë e zakonshme. Madje, mund të ndikojë edhe në vendimet e një prindi që ka frikë për sigurinë e vajzës së tij.
Vite më vonë, tashmë e rritur dhe e angazhuar në mbrojtjen e të drejtave të grave afgane, Nilofar e rrëfeu atë fëmijëri për BBC-në. Në vitin 2023, dëshmia e saj arriti një audiencë ndërkombëtare.
Duke kujtuar atë periudhë, ajo e njohu vendimin e të atit si një përpjekje për ta mbrojtur dhe për t’i ofruar një jetë më të lirë.
Kjo është edhe kundërthënia më e thellë e historisë së saj.
Një baba dëshironte që vajza e tij të rritej e sigurt. Për t’ia mundësuar këtë, ai arriti deri aty sa t’i bënte të tjerët të besonin se ajo ishte djalë.
Nilofar nuk kishte ndryshuar kur ia prenë flokët. Ajo nuk ishte bërë më e aftë, më e denjë apo më e merituar për respekt duke veshur rrobat e vëllezërve të saj.
E megjithatë, në sytë e shoqërisë që e rrethonte, ato rroba bënin gjithë ndryshimin.
Për gati dhjetë vjet, ajo mundi të përjetonte një liri që duhej t’i takonte pavarësisht gjinisë së saj. Më pas, iu desh të mësonte të jetonte pa një pjesë të asaj lirie.
Fëmijëria e saj na lë përpara një pyetjeje të vështirë, të cilën nuk mund ta shpërfillim:
Sa liri i mohohet një vajze, nëse për t’ia rikthyer atë, duhet të fshehësh faktin se është vajzë?
Motivim 1 link trovato, scorri verso destra per passare al link.

Written by: Daors Media

Rate it