KURTHI I PDK-së NË TË CILIN NUK RA ALBIN KURTI

Tani PDK-ja e mori pikërisht atë që nuk e dëshironte: lejen e Albin Kurtit për të rënë, e qetë dhe pa nxitim, në kurthin që ia kishte ngritur vetë Albinit.

Prandaj i bëja thirrje Kurtit të mos e prishte.

Ta linte aty.

Madje t’i hidhte pak bar sipër, që të dukej më i natyrshëm.

Sepse kurthi nuk ishte më vetëm për Kurtin.

Ishte për gjithë popullin.

PDK-ja e mbështolli me flamuj, me parulla dhe me atë materialin politik më të shtrenjtë të kohës sonë:

dhimbjen.

Dhimbjen për Hashim Thaçin.

Pastaj ia shtoi dhimbjen e rrejshme për Kadri Veselin, Jakup Krasniqin dhe Rexhep Selimin, derisa drama u bë aq e madhe saqë u harrua një hollësi e vogël:

populli kishte ende sy.

Dhe, ç’është edhe më e rrezikshme për çdo strategji politike:

kishte kujtesë.

Këtu filloi problemi i vërtetë i PDK-së.

Ajo dëshiroi të rikthehet në pushtet si alternativë qeverisëse, por shpesh sillej sikur qëllimi kryesor i saj ishte vetëm ta mundë Kurtin.

Këto janë dy gjëra krejt të ndryshme.

Një parti që kërkon të qeverisë duhet t’u tregojë qytetarëve çfarë do të bëjë më mirë se pushteti.

Si do ta zhvillojë ekonominë.

Si do të hapë vende pune.

Si do ta reformojë arsimin dhe shëndetësinë.

Si do ta luftojë korrupsionin.

Si do t’i tërheqë investimet.

Si do t’i forcojë institucionet.

Si do ta përfaqësojë Kosovën para aleatëve.

Dhe, mbi të gjitha, duhet t’ia shpjegojë:

çfarë do të bëjë Bedri Hamza ndryshe nga Albin Kurti?

Jo vetëm:

çfarë nuk i pëlqen te Kurti.

Sepse qytetari mund të bindet se Kurti ka gabuar dhe përsëri të mos bindet se PDK-ja di të qeverisë më mirë.

Kjo është kontradikta strategjike e PDK-së.

Ajo po përpiqet ta ndërtojë të ardhmen e saj politike duke luftuar me kundërshtarin, në vend që ta ndërtojë atë me një ofertë të qartë për qytetarin.

Dhe kur një parti e kthen kundërshtarin në program, ndodh një gjë e çuditshme:

nëse kundërshtari nuk bashkëpunon me skenarin e saj, ajo mbetet pa program.

Kjo është pikërisht ajo që po ndodh tani.

Kurti nuk e prishi kurthin.

Dhe PDK-ja filloi të trembej nga produkti i vet.

Jo nga Kurti.

Nga vetja.

Sepse zgjedhjet nuk janë vetëm vendi ku merren votat.

Janë edhe vendi ku merret fatura.

Dhe fatura nuk lexon parulla.

Nuk emocionohet nga flamujt.

Nuk voton ngaqë një parti ka më shumë mikrofonë.

Ajo pyet shumë më thjesht:

“Çfarë do të bëni për mua?”

Këtu Bedri Hamza ndodhet në një pozitë veçanërisht të vështirë.

Ai duhet të paraqitet si fytyra e një partie moderne, institucionale dhe qeverisëse, ndërkohë që PDK-ja ende jep përshtypjen e një partie ku autoriteti politik shpesh ndahet ndërmjet lidershipit formal dhe figurave të fuqishme të strukturës nga prapaskena.

Dhe kur votuesi nuk e ka të qartë se kush e drejton realisht projektin, aq më pak mund ta ketë të qartë se ku po shkon ai projekt.

Kjo është arsyeja pse PDK-ja nuk mund t’i kërkojë qytetarit:

“Na besoni, sepse ne jemi alternativa.”

Alternativa nuk shpallet.

Dëshmohet.
Me rezultate.

Me program.

Me njerëz.

Me përgjegjësi.

Me një vizion që ekziston edhe në mungesë të Kurtit.

Sepse nëse gjithë identiteti yt politik varet nga ekzistenca e kundërshtarit, atëherë ke një problem shumë më të madh se kundërshtarin:

nuk ke treguar ende kush je pa të.

Dhe pastaj vjen pjesa më absurde e historisë.

PDK-ja ndërtoi një kurth për Kurtin.

E mbuloi me patriotizëm.

E zbukuroi me emocione.

E rrethoi me parulla.

Priti.

Priti edhe pak.

Dhe kundërshtari nuk erdhi.

Atëherë kurthi mbeti aty.

Pastaj erdhi ndërtuesi.

E harroi kush e kishte ndërtuar.

Dhe:

klik.

“ Kush na e bëri këtë?”

Askush.

Vetë ju.

Kurthi nuk kishte gabuar.

Ai thjesht kishte bërë punën për të cilën ishte ndërtuar.

Gabimi ishte vetëm një:

ndërtuesi kishte harruar se kush duhej të binte brenda.

Dhe tani PDK-ja ka një problem shumë më serioz se Kurti:

duhet t’i bindë qytetarët se është një alternativë për të ardhmen, jo vetëm një forcë kundër së tashmes.

Sepse populli mund ta qajë të kaluarën.

Mund t’i nderojë heronjtë.

Mund të ketë dhimbje.

Por kur vjen dita e votimit, ai duhet të zgjedhë se kujt ia beson të ardhmen.

Dhe në atë moment, emocionet mbarojnë.

Fillon bilanci.

Ndoshta prandaj kësaj here popullit të Kosovës nuk do t’i duhet më teleskopi për ta parë PDK-në.

Mjafton t’i hapë sytë.

Shkruan Lirim Gashi: