Your dedications
Currently there are no new dedications

Histori

Sot i trokita n’derë Nanë Ferdonijes. S’ishte as përvjetor e as ndonji ditë e veçantë. Thjesht deshta me e pa, me u ulë pranë saj, me e pi nga nji kafe bashkë e me ba nji copë muhabet.

todayNovember 17, 2026 10

Background
share close
  • Qysh je, nanë Ferdonije?
  • Randë kur asht vranët.
  • Po ditëve tjera?
  • Randë kur bjen shi, randë edhe kur ka diell…

Fliste me nji qetësi që t’randonte ma shumë se vajtimi. Në zanin e saj ndjehej nji lodhje e thellë, nji aso lodhje që ta sjell jeta kur t’merr ma shumë sesa mundet me durue shpirti.

Tuj e dëgjue mendoja se sa ndryshe rrjedh koha për njerëzit. Për dikë, vitet janë jetë e jetueme, kujtime t’reja, njerëz që vijnë e ikin, gëzime e brenga që ndërrojnë vend me njana-tjetrën. Për dikë tjetër, vitet janë veç kthim e rikthim te dita ku gjithçka ka marrë fund. Stinët ndërrohen, bota vazhdon me jetue, ndërsa njeriu mbetet i lidhun me atë që i asht marrë.

Për Nanë Ferdonijen, ajo ditë ka nji datë.
Më 27 mars 1999, forcat serbe ia morën burrin dhe katër djemtë. Dy prej djemve iu gjetën trupat, ndërsa burri dhe dy të tjerët mbeten ende të pagjetun. Pesë vjet mbas luftës, edhe nuset e dy djemve u kthyen te prindërit e tyne.

  • A po të vijnë shumë vizitorë?
  • Po, shumë. Prej tana anëve. Edhe të huej.

Teksa e dëgjoja, mendova për gjithë ata njerëz që hyjnë në shpinë e saj, e dëgjojnë historinë, preken, tronditen mbase edhe e përqafojnë e pastaj largohen. Secili kthehet në jetën e vet.

Edhe unë kisha me u largue mbas pak. Kisha me u kthye n’shpinë teme, te njerëzit e mi, te punët e vogla të ditës, te krejt ato gjana të zakonshme që, pa e kuptue, na e bajnë jetën jetë.
E ajo si gjithnji kishte me mbetë aty.

Mendoja për mëngjeset e saj. Për çastin kur zgjohet, për kafen që e pin, për orët e gjata të ditës, për mbramjet kur mbyllet dera e shpia mbytet n’heshtje. Mendoja për atë pjesë t’jetës s’saj, që na që shkojmë me e takue Ferdonijen e historisë, s’e shohim.
Sa e randë duhet me qenë me vazhdue me ia dhanë jetës gjanat e zakonshme, edhe masi t’i kenë marrë krejt ma t’dashtunit me t’cilët ato gjana do t’kishin kuptim.

E sikur me dashtë me e marrë nji përgjigje për krejt çka po që mendoja e pyeta me za t’ulët:

  • Qysh po të shkon jeta, Nanë Ferdonije?
  • Po jetoj. Jetë i thançin!
  • A ke ndonji ditë, ndonji orë, kur…?

U ndala. Deshta me e pyetë nëse kishte ndonji çast gëzimi, nëse qeshte ndonjiherë me gjithë shpirt, nëse kishte ndonji moment kur mendja i çlodhej prej dhimbjes. Nëse, qoftë edhe për pak minuta, arrinte mos me kujtue.

Por pyetja m’u duk e randë ende pa e përfundue….
Nanë Ferdonija ma kapi mendimin.
-Jo. Gjithçka asht ndalë atë ditë!

E shikova gjatë dhe diçka m’u pre në fyt. Mbi tavolinë ishte nji kuti facoletash. E mora nji dhe i fshiva lotët që veç kishin nisë me m’pikue. Ajo vazhdonte me ndejtë përballë meje, e qetë.

S’arrita me e përfundue pyetjen n’t’cilën ajo e kishte përgjigjen prej gati tri dekadash.

E ndjeva n’palcë se sa e lodhun mundet me qenë nji grue prej forcës që i asht dashtë patjetër me e gjetë. Se sa e thellë mundet me qenë dhimbja kur s’mbeten ma as lot, e as fjalë për me e tregue.

Bamë edhe nji copë muhabet dhe e lash Nanë Ferdonijen aty n’muzeun e jetës s’saj. T’familjes s’saj. T’djemve e burrit t’saj…

E lash bashkë me dhimbjen që s’ka ku me e çue përtej vetes s’rraskapitun.

As kur ka diell. As kur asht vranët. As kur bjen shi.

@Donika Dabishevci:

Written by: Daors Media

Rate it