TË GJITHË DËSHTUAT! 36 VJET E MBAJTËT SHQIPËRINË PENG ME PREMTIME, PROPAGANDË DHE POPULIZËM – TANI HAPNI RRUGËN, SEPSE POPULLI NUK JU KA BORXH EDHE 36 VJET TË TJERA!

LËVIZJA POLITIKE “DIASPORA PËR SHQIPËRINË”

Shqipëria nuk është e varfër në njerëz të aftë. Është e varfëruar nga një kulturë politike që ka shpërblyer besnikërinë ndaj kryetarit më shumë se aftësinë, propagandën më shumë se të vërtetën dhe pushtetin më shumë se interesin kombëtar.

Ka ardhur koha të flasim për atë që politika shqiptare ka tentuar vazhdimisht ta mbulojë me fjalime, premtime, akuza të ndërsjella dhe spektakle televizive.

Ka ardhur koha t’i japim fund përrallës se Shqipëria do të shpëtojë vetëm nëse Edi Rama vazhdon të qeverisë, apo vetëm nëse Sali Berisha rikthehet në pushtet.

Ka ardhur koha të kuptojmë se një komb nuk mund ta ndërtojë të ardhmen duke mbetur peng i rivaliteteve personale të njerëzve që kanë dominuar politikën për dekada.

Dhe mbi të gjitha, ka ardhur koha të denoncojmë një nga sëmundjet më të rënda të tranzicionit shqiptar:

POPULIZMIN POLITIK, ATË MAKINERI MASHTRIMI QË U PREMTON QYTETARËVE GJITHÇKA PËRPARA ZGJEDHJEVE DHE U KËRKON DURIM PAS TYRE!

Për 36 vjet, shqiptarëve u është premtuar një shtet europian.

U është premtuar drejtësi.

U është premtuar punësim.

U është premtuar mirëqenie.

U është premtuar luftë kundër korrupsionit.

U është premtuar një administratë që do të funksiononte mbi meritën.

Por në vend të një demokracie të konsoliduar, Shqipëria vazhdon të përballet me klientelizmin, polarizimin, mosbesimin institucional dhe përqendrimin e pushtetit partiak.

Kjo nuk do të thotë se vendi nuk ka bërë përparime. Do të thotë se përparimet nuk e justifikojnë dështimin për të ndërtuar institucione që funksionojnë në mënyrë të barabartë për të gjithë.

Dhe sot ne pyesim: deri kur do të vazhdojnë të njëjtët njerëz të na shesin të ardhmen, ndërkohë që ende nuk kanë dhënë llogari për të kaluarën?

POPULIZMI – ARMA ME TË CILËN POLITIKA E VJETËR KA MBAJTUR PENG SHPRESËN

Populizmi nuk është thjesht një fjalim i bukur apo një premtim elektoral.

Në formën e tij më të dëmshme, ai është një mënyrë për ta zëvendësuar arsyetimin me emocionin, programin me spektaklin dhe përgjegjësinë me propagandën.

Politikani populist nuk ka nevojë të shpjegojë si do ta zgjidhë problemin.

I mjafton të bindë qytetarin se vetëm ai mund ta zgjidhë.

Nuk ka nevojë të ndërtojë institucione të forta.

I mjafton të ndërtojë figurën e udhëheqësit të fortë.

Nuk ka nevojë të pranojë gabimet.

I mjafton të tregojë me gisht kundërshtarin.

Dhe nëse qytetarët zhgënjehen, gjithmonë gjendet një fajtor tjetër: opozita, qeveria e mëparshme, ndërkombëtarët, mediat, protestuesit apo vetë qytetarët.

Kjo është formula e populizmit që e ka dëmtuar demokracinë shqiptare: premto gjithçka, personalizo çdo sukses, moho çdo dështim dhe fajëso dikë tjetër për çdo krizë.

Në pushtet, populizmi shfaqet si propagandë e pandërprerë për sukseset e qeverisë.

Në opozitë, shfaqet si premtimi se gjithçka do të ndryshojë menjëherë sapo të largohet kundërshtari.

Por kur opozita vjen në pushtet, zbulon se problemet janë më të ndërlikuara sesa parullat.

Dhe kur qeveria kalon në opozitë, harron përgjegjësitë që kishte deri një ditë më parë.

Kështu fillon përsëri e njëjta histori.

Ndryshon folësi. Ndryshon podiumi. Ndryshon flamuri partiak. Por qytetari vazhdon të dëgjojë të njëjtat premtime.

RAMA DHE BERISHA – KUR POLITIKA SHNDËRROHET NË NJË LUFTË PËR TË MBAJTUR GJALLË VETVETEN

Edi Rama dhe Sali Berisha janë kundërshtarë politikë.

Por përplasja e tyre ka ndihmuar në mbajtjen e debatit publik brenda një rrethi të ngushtë personalizimi.

Për një pjesë të elektoratit socialist, Rama paraqitet si garancia se Berisha nuk do të rikthehet.

Për një pjesë të elektoratit demokrat, Berisha paraqitet si figura e domosdoshme për largimin e Ramës.

Dhe kështu, në vend që debati të përqendrohet te ekonomia, drejtësia, arsimi, shëndetësia dhe zhvillimi kombëtar, ai shpesh reduktohet në një përplasje ndërmjet dy emrave.

Njëri kërkon votën që të mos vijë tjetri. Tjetri kërkon votën që të largohet i pari. Po Shqipëria, kur do të votojë për të ardhmen e saj?

Kjo është pyetja që duhet të shqetësojë çdo qytetar të lirë.

Sepse një demokraci që organizohet vetëm mbi frikën nga kundërshtari është një demokraci me konkurrencë të varfëruar.

Edi Rama duhet të gjykohet politikisht për rezultatet e qeverisjes së tij, jo vetëm për aftësinë për të fituar zgjedhje.

Sali Berisha duhet të gjykohet politikisht për trashëgiminë e tij qeverisëse dhe për aftësinë për të krijuar hapësirë reale për një opozitë të rinovuar.

Po kështu, trashëgimia e Fatos Nanos, Ilir Metës dhe drejtuesve të tjerë duhet të jetë pjesë e një bilanci kritik.

Asnjëri prej tyre nuk duhet të konsiderohet i paprekshëm nga kritika.

Asnjëri nuk ka të drejtë të pretendojë se vetëm ai e përfaqëson Shqipërinë.

Sepse Shqipëria është më e madhe se Rama, më e madhe se Berisha, më e madhe se çdo parti dhe më e rëndësishme se çdo ambicie personale.

NJË POPULL QË NUK MUND TË MBAHET PAFUNDËSISHT ME SHPRESË ELEKTORALE

Në çdo fushatë, qytetarëve u flitet për të ardhmen.

Por çfarë ndodh me të tashmen?

Çfarë ndodh me pensionistin që përpiqet të përballojë shpenzimet e përditshme?

Çfarë ndodh me familjen që paguan qira dhe përballet me rritjen e kostos së jetesës?

Çfarë ndodh me fermerin që kërkon treg për prodhimet e tij?

Çfarë ndodh me të riun që ka diplomë, por nuk gjen mundësi të përshtatshme pune?

Çfarë ndodh me personin me aftësi të kufizuara që përballet me pengesa në arsim, transport, punësim dhe shërbime publike?

Çfarë ndodh me qytetarin që pret gjatë për të marrë drejtësi?

Këto janë pyetjet që duhet të jenë në qendër të politikës.

Por shpesh ato humbasin mes mitingjeve, ekraneve gjigante, debateve personale dhe propagandës.

Një shtet nuk bëhet europian sepse kryeministri flet për Europën. Bëhet europian kur qytetari trajtohet me standarde europiane.

Nuk bëhet demokratik sepse opozita thërret për demokraci.

Bëhet demokratik kur institucionet, partitë dhe proceset zgjedhore respektojnë të njëjtat parime.

Nuk bëhet i drejtë sepse një politikan premton drejtësi.

Bëhet i drejtë kur ligji zbatohet njësoj për të fuqishmin dhe për qytetarin e zakonshëm.

Dhe nuk bëhet i zhvilluar vetëm sepse ndërtohen godina të larta.

Bëhet i zhvilluar kur rriten mundësitë reale për të jetuar, punuar dhe krijuar familje me dinjitet.

36 VJET MË PAS, EMIGRACIONI MBETET NJË NGA GJYKIMET MË TË RËNDA NDAJ POLITIKËS

Shqiptarët kanë treguar në çdo vend ku kanë emigruar se janë të aftë të punojnë, të studiojnë, të ndërtojnë biznese dhe të integrohen në shoqëri të zhvilluara.

Atëherë pse kaq shumë prej tyre nuk e kanë parë Shqipërinë si vendin më të përshtatshëm për të realizuar ëndrrat e tyre?

Pse kaq shumë familje janë ndarë?

Pse fshatra dhe zona të tëra përballen me rënien e popullsisë?

Pse shumë të rinj e shohin largimin si alternativën më tërheqëse?

Emigracioni ka shumë shkaqe dhe nuk mund t’i faturohet vetëm politikës.

Por as politika nuk mund të pretendojë se nuk ka përgjegjësi për kushtet ekonomike, shërbimet dhe perspektivën që u ofron qytetarëve.

Një vend që humbet vazhdimisht të rinjtë e tij nuk mund ta shpallë suksesin vetëm duke numëruar investimet dhe projektet infrastrukturore.

Sepse pas çdo të riu që largohet qëndron edhe një pyetje për të ardhmen e vendit.

Dhe pas çdo familjeje të ndarë qëndron një kosto njerëzore që nuk matet vetëm me statistika.

Diaspora nuk duhet të mbetet monument i nostalgjisë kombëtare.

Ajo duhet të jetë pjesë aktive e vendimmarrjes dhe zhvillimit.

Por jo si një elitë e re që vjen të zëvendësojë elitën e vjetër.

Diaspora duhet të bashkohet me Shqipërinë, jo të vendoset mbi të.

PARTITË E KRYETARËVE TË PËRJETSHËM – NJË MODEL QË DUHET TË MARRË FUND

Një nga paradokset më të mëdha të politikës shqiptare është se shumë drejtues kërkojnë demokraci nga kundërshtarët, por nuk tregojnë gjithmonë të njëjtin përkushtim për demokracinë brenda organizimeve të tyre.

Flasin për votën e lirë, por konkurrenca e brendshme shpesh mbetet e kufizuar.

Flasin për meritokraci, por besnikëria ndaj drejtuesit mund të ketë ndikim të madh në karrierën politike.

Flasin për institucione të pavarura, por brenda partive vendimmarrja shpesh përqendrohet në një rreth të ngushtë.

Flasin për rinovim, por figurat kryesore mbeten për vite të tëra në qendër të pushtetit partiak.

Ky është një nga format më të rrezikshme të populizmit: të kërkosh besimin e popullit në emër të demokracisë, ndërkohë që e trajton partinë si pronë personale.

Një kryetar nuk duhet të jetë i pazëvendësueshëm.

Një parti nuk duhet të jetë trashëgimi familjare.

Një anëtar nuk duhet të ketë frikë të kritikojë.

Një kandidat nuk duhet të ketë nevojë për bekimin personal të drejtuesit.

Dhe një organizim politik nuk duhet të ndërtohet mbi idenë se pa një individ gjithçka shembet.

Sepse nëse një parti shembet sapo largohet kryetari, atëherë ajo nuk ka ndërtuar institucione.

Ka ndërtuar varësi.

MOS E NGATËRRONI POPULLIN ME TURMËN DHE PATRIOTIZMIN ME PROPAGANDËN

Populli shqiptar nuk është një turmë që duhet të duartrokasë çdo vendim të pushtetit.

Nuk është një rezervuar votash që partitë mund ta përdorin sipas nevojës.

Nuk është një grup militantësh që duhet të përplasen për interesat e drejtuesve.

Populli shqiptar përbëhet nga qytetarë me të drejta, mendime, nevoja dhe dinjitet.

Dhe pikërisht këtu duhet të ndahet politika demokratike nga populizmi manipulues.

Politika demokratike i trajton qytetarët si pjesëmarrës në vendimmarrje.

Populizmi manipulues përpiqet t’i kthejë në ndjekës të një udhëheqësi.

Politika demokratike pranon kritikën.

Populizmi e paraqet kritikën si armiqësi.

Politika demokratike kërkon institucione të forta.

Populizmi kërkon një figurë të fortë që të qëndrojë mbi institucionet.

Patriotizëm nuk është të bërtasësh më fort se të tjerët se e do Shqipërinë. Patriotizëm është të ndërtosh një shtet ku shqiptarët jetojnë me dinjitet.

Patriotizëm është të respektosh votën.

Të mos përdorësh administratën për interesa partiake.

Të mbrosh paranë publike.

Të ndërtosh shkolla dhe spitale funksionale.

Të garantosh drejtësi.

Të mbështesësh njerëzit në nevojë.

Dhe të pranosh të largohesh nga drejtimi kur qytetarët zgjedhin një alternativë tjetër.

LËVIZJA POLITIKE “DIASPORA PËR SHQIPËRINË” – NJË SFIDË NDAJ MODELIT, JO THJESHT NDAJ EMRAVE

Në këtë realitet politik, Lëvizja Politike “Diaspora për Shqipërinë” synon të ndërtojë një alternativë që nuk mbështetet te adhurimi i një individi.

Ne nuk kërkojmë të zëvendësojmë një kryetar të përjetshëm me një tjetër.

Nuk kërkojmë të ndërtojmë një parti që premton gjithçka dhe nuk jep llogari për asgjë.

Nuk kërkojmë të përdorim pakënaqësinë qytetare për të krijuar privilegje të reja.

Ne synojmë të ndërtojmë një forcë politike ku qytetari është më i rëndësishëm se kryetari, programi më i rëndësishëm se propaganda dhe ligji më i rëndësishëm se pushteti.

Për këtë arsye, dyert e lëvizjes janë të hapura për çdo shoqatë, organizatë, grupim qytetar, profesionist, intelektual, student dhe individ, brenda dhe jashtë Shqipërisë, që kërkon një alternativë demokratike ndaj sistemit aktual.

Nuk kërkojmë që të gjithë të kenë të njëjtin mendim.

Nuk kërkojmë që shoqatat të humbasin identitetin.

Nuk kërkojmë që individët të heqin dorë nga liria e tyre.

Kërkojmë bashkëpunim mbi parime.

Kërkojmë transparencë.

Kërkojmë respekt.

Kërkojmë meritokraci.

Kërkojmë demokraci të brendshme.

Dhe mbi të gjitha, kërkojmë që askush të mos vendoset mbi votën e anëtarësisë.

22 NËNTOR 2026 – TIRANA DUHET TË SHËNOJË NJË FILLIM NDRYSHE

Më 22 nëntor 2026, në Tiranë, është planifikuar Kuvendi Kombëtar Themelues i procesit politik që nisi me organizimin e shqiptarëve nga Diaspora dhe Shqipëria, përfshirë takimin e 26 shtatorit në Vigevano të Italisë.

Në këtë kuvend do të paraqiten për miratim emri i partisë së re, Statuti, Programi Politik dhe Rregullorja e Brendshme.

Po ashtu, sipas procedurave demokratike që do të miratohen, do të zhvillohen zgjedhjet për Kryetarin, Kryesinë, Këshillin Kombëtar dhe organet e tjera drejtuese.

Parimi ynë është i qartë:

NJË ANËTAR – NJË VOTË!

Jo kryetar i paracaktuar.

Jo poste të rezervuara.

Jo privilegje personale.

Jo marrëveshje të fshehta.

Jo kult individi.

Jo premtime populiste pa program dhe pa përgjegjësi.

Por konkurrencë reale, votë të lirë, institucione të brendshme funksionale dhe llogaridhënie.

Sepse nuk mund të kërkojmë demokraci për Shqipërinë nëse nuk e zbatojmë demokracinë brenda vetes.

TË GJITHË DËSHTUAT – DHE POPULLI NUK JU KA DETYRIM T’JU MBAJË PËRJETËSISHT NË PUSHTET!

Ka ardhur koha që klasa politike shqiptare të kuptojë një të vërtetë të thjeshtë.

Asnjë mandat nuk është pronë personale.

Asnjë parti nuk është pronë familjare.

Asnjë votues nuk është pronë e një kryetari.

Asnjë institucion nuk është pronë e qeverisë.

Dhe asnjë politikan nuk ka të drejtë ta trajtojë të ardhmen e Shqipërisë si vazhdimësi të karrierës së vet.

Ju premtuat demokraci dhe shumë herë prodhuat përqendrim pushteti.

Ju premtuat meritokraci dhe nuk arritët ta çrrënjosni klientelizmin.

Ju premtuat drejtësi dhe qytetarët vazhdojnë të kërkojnë llogaridhënie.

Ju premtuat mirëqenie dhe shumë familje vazhdojnë të përballen me pasiguri ekonomike.

Ju premtuat një Shqipëri europiane dhe ende keni përpara detyrën e madhe për të garantuar standarde europiane në jetën e përditshme.

Dhe sa herë që qytetarët ju kërkojnë përgjigje, ju u tregoni kundërshtarin.

Por shqiptarët nuk mund të jetojnë përgjithmonë me justifikimin se pala tjetër është më e keqe.

Nuk mund të kërkoni votën vetëm duke thënë se kundërshtari është rrezik. Duhet të tregoni pse ju meritoni besim.

Dhe nëse pas dekadash pushtet nuk arrini ta bëni këtë, atëherë hapni rrugën për alternativa të tjera.

Jo përmes dhunës.

Jo përmes hakmarrjes.

Por përmes votës, konkurrencës së lirë dhe përgjegjësisë demokratike.

IKNI NGA IDEJA SE SHQIPËRIA NUK BËHET PA JU!

IKNI NGA MENDËSIA SE PARTIA ËSHTË PRONA JUAJ!

IKNI NGA POLITIKA E FRIKËS DHE E PROPAGANDËS!

IKNI NGA POPULIZMI QË E TRAJTON QYTETARIN SI SPEKTATOR DHE JO SI VENDIMMARRËS!

IKNI NGA PAZARET QË E KTHEJNË DEMOKRACINË NË NJË MARRËVESHJE NDËRMJET DISA DREJTUESVE!

Sepse Shqipëria nuk ka nevojë për një tjetër shpëtimtar që i premton popullit parajsën.

Ka nevojë për njerëz që ndërtojnë institucione, respektojnë ligjin dhe japin llogari.

Nuk ka nevojë për një tjetër kryetar që shpallet i pazëvendësueshëm.

Ka nevojë për rregulla që garantojnë se çdo kryetar mund të zëvendësohet demokratikisht.

Nuk ka nevojë për një tjetër parti që e përdor patriotizmin si dekor elektoral.

Ka nevojë për një alternativë që e kthen dashurinë për vendin në përgjegjësi publike.

SHQIPËRIA NUK ËSHTË PRONA JUAJ!

POPULLI NUK ËSHTË USHTRIA JUAJ ELEKTORALE!

DIASPORA NUK ËSHTË REZERVUARI JUAJ I VOTAVE!

DHE E ARDHMJA E FËMIJËVE TANË NUK MUND TË MBAHET PENG NGA AMBICIET E NJË GRUSHTI DREJTUESISH!

Nëse politika e vjetër ka dështuar të ndërtojë besimin që premtoi, atëherë përgjigjja nuk duhet të jetë një populizëm i ri, edhe më i zhurmshëm.

Përgjigjja duhet të jetë një demokraci më e fortë.

Një organizim më i hapur.

Një program më serioz.

Një sistem më transparent.

Dhe një kulturë politike ku askush nuk qëndron mbi qytetarin.

SEPSE POPULLI SHQIPTAR NUK KA NEVOJË TË NDRYSHOJË ZOTËRINJTË E PUSHTETIT. KA NEVOJË T’I JAPË FUND IDESË SE PUSHTETI KA ZOTËRINJ!

22 NËNTOR 2026 – TIRANË

KUVENDI KOMBËTAR THEMELUES

LËVIZJA POLITIKE “DIASPORA PËR SHQIPËRINË”

JO POPULIZËM, POR PROGRAM!

JO PROPAGANDË, POR LLOGARIDHËNIE!

JO KRYETARË TË PËRJETSHËM, POR NJË ANËTAR – NJË VOTË!

JO SHQIPËRI PËR PUSHTETARËT, POR PUSHTET NË SHËRBIM TË SHQIPËRISË!