TË GJITHË DËSHTUAT, NDAJ DUHET TË IKNI! SHQIPËRIA NUK ËSHTË PRONA JUAJ, AS POPULLI SHQIPTAR NUK ËSHTË PENGU JUAJ!

QËNDRIM POLITIK I LËVIZJES “DIASPORA PËR SHQIPËRINË”

36 VJET PREMTIME, ZHGËNJIME, PËRÇARJE DHE PUSHTET PERSONAL. KA ARDHUR KOHA QË SHQIPËRIA TË ÇLIROHET NGA MONOPOLI I POLITIKËS SË VJETËR!

Për më shumë se tri dekada, shqiptarëve u është premtuar një Shqipëri europiane, demokratike, e lirë, e drejtë dhe me institucione që u shërbejnë qytetarëve.

U është premtuar një shtet ku ligji do të ishte mbi pushtetin, ku vota do të respektohej, ku puna do të vlerësohej, ku fëmijët do të ndërtonin të ardhmen dhe ku askush nuk do të detyrohej të largohej nga Atdheu për të siguruar një jetë dinjitoze.

Por sot, pas 36 vitesh tranzicion, pyetja që duhet t’i drejtohet gjithë klasës politike shqiptare është e thjeshtë:

KU ËSHTË SHQIPËRIA QË NA PREMTUAT?

Ku është shteti i së drejtës që na premtuat?

Ku është meritokracia?

Ku është demokracia e brendshme në partitë tuaja?

Ku është ekonomia që do t’u siguronte të rinjve mundësi për të jetuar dhe punuar në vendin e tyre?

Ku janë institucionet që duhet t’u shërbenin qytetarëve pa dallim bindjeje politike?

Ku është Shqipëria ku qytetari nuk ka nevojë për mik, parti apo ndërmjetës për të marrë një shërbim që i takon me ligj?

Përgjigjja nuk mund të fshihet pas propagandës, statistikave të përzgjedhura dhe fjalimeve të pafundme.

Shqipëria ka bërë përparime në këto dekada, por ato nuk mund të përdoren si justifikim për dështimet e mëdha të qeverisjes dhe për përgjegjësitë e papërmbushura të politikës.

Sepse një vend nuk matet vetëm me ndërtesat që ngrihen, por edhe me njerëzit që largohen. Nuk matet vetëm me rrugët që ndërtohen, por edhe me drejtësinë, dinjitetin dhe mundësitë që u ofrohen qytetarëve.

Dhe pikërisht për këto arsye, Lëvizja Politike “Diaspora për Shqipërinë” e thotë qartë:

KLASA POLITIKE QË KA DOMINUAR SHQIPËRINË PAS VITIT 1990 DUHET TË HAPË RRUGËN PËR NJË BREZ TË RI PËRFAQËSIMI POLITIK!

NGA SHPRESA E VITIT 1990 TE ZHGËNJIMI I NJË TRANZICIONI PA FUND

Në dhjetor të vitit 1990, shqiptarët kërkuan liri, demokraci, pluralizëm dhe një të ardhme ndryshe.

Ata kërkuan t’i jepnin fund diktaturës komuniste dhe të ndërtonin një shtet që respekton të drejtat e njeriut, pronën, votën dhe lirinë e mendimit.

Sakrifica e atij brezi ishte e jashtëzakonshme.

Por çfarë ndodhi më pas?

Pluralizmi politik, që duhej të ishte garancia e konkurrencës demokratike, u shoqërua me një përqendrim të madh të pushtetit në duart e drejtuesve partiakë.

Partitë që duhej të ishin instrumente të qytetarëve u shndërruan shpesh në organizime ku vendimmarrja varej nga një rreth i ngushtë njerëzish.

Administrata publike u përball me ndërhyrje politike, ndërsa meritokracia vazhdoi të konkurronte me besnikërinë partiake.

Shqiptarëve iu premtua demokracia europiane, por në shumë raste iu ofrua një kulturë politike ku kryetari vendoste, strukturat miratonin dhe anëtarësia duartrokiste.

Kjo nuk ishte demokracia për të cilën shqiptarët dolën në rrugë në vitin 1990.

Dhe përgjegjësia politike për këtë realitet nuk mund t’i faturohet vetëm një partie.

Ajo u përket atyre që qeverisën, atyre që drejtuan opozitën, atyre që kontrolluan institucionet dhe atyre që pranuan të bëheshin pjesë e një modeli ku pushteti personal shpesh kishte më shumë rëndësi sesa interesi publik.

RAMA, BERISHA, NANO, META – SHQIPËRIA NUK MUND TË MBETET PENG I SË NJËJTËS HISTORI POLITIKE

Emrat e Edi Ramës, Sali Berishës, Fatos Nanos dhe Ilir Metës përfaqësojnë periudha dhe përgjegjësi të ndryshme të politikës shqiptare.

Ata kanë drejtuar qeveri, parti, institucione dhe koalicione që kanë ndikuar thellësisht në rrugën e vendit.

Por sot nuk mund të kërkohet më që qytetarët ta shohin të ardhmen e Shqipërisë vetëm përmes rivalitetit ndërmjet këtyre figurave dhe strukturave që kanë ndërtuar.

Nuk mund të vazhdojë pafundësisht e njëjta histori: njëra palë premton shpëtimin nga tjetra, ndërsa qytetari mbetet në pritje të ndryshimit.

Edi Rama duhet të mbajë përgjegjësi politike për mënyrën e qeverisjes së tij, për problemet e administratës, për cilësinë e shërbimeve publike dhe për çdo reformë që nuk ka dhënë rezultatet e premtuara.

Sali Berisha duhet të mbajë përgjegjësi politike për trashëgiminë e qeverisjeve të tij dhe për modelin e drejtimit të Partisë Demokratike, ku çështja e rinovimit të lidershipit vazhdon të jetë thelbësore.

Edhe trashëgimia politike e Fatos Nanos dhe Ilir Metës duhet të vlerësohet kritikisht, përtej besnikërive partiake dhe nostalgjisë së mbështetësve të tyre.

Por përgjegjësia politike nuk duhet ngatërruar me fajësinë penale, e cila përcaktohet vetëm përmes procedurave ligjore dhe vendimeve të drejtësisë.

Ne nuk kërkojmë hakmarrje ndaj individëve. Kërkojmë fundin demokratik të një modeli ku të njëjtët drejtues dhe të njëjtat struktura pretendojnë të kenë monopolin e përfaqësimit të shqiptarëve.

Shqipëria nuk mund të jetë pronë e Partisë Socialiste.

Nuk mund të jetë pronë e Partisë Demokratike.

Nuk mund të jetë pronë e një kryetari, e një familjeje politike apo e një grupi interesash.

Shqipëria u përket shqiptarëve!

VITI 1997, GËRDECI, 21 JANARI – NGJARJE QË NUK MUND TË FSHIHEN NGA KUJTESA KOMBËTARE

Një klasë politike nuk mund të vlerësohet vetëm nga fitoret elektorale.

Ajo duhet të gjykohet politikisht edhe nga krizat, tragjeditë dhe pasojat që kanë shoqëruar qeverisjen e vendit.

Kriza e vitit 1997, e lidhur me shembjen e skemave piramidale, mbetet një nga periudhat më të rënda të Shqipërisë pas komunizmit.

Ajo tregoi se çfarë pasoja mund të sjellin dobësia e institucioneve, mungesa e kontrollit dhe humbja e besimit publik.

Tragjedia e Gërdecit në vitin 2008, ku humbën jetën 26 njerëz, mbetet një plagë e rëndë dhe një kujtesë e domosdoshmërisë së përgjegjësisë institucionale.

Vrasja e katër protestuesve më 21 janar 2011 mbetet një tjetër ngjarje që kërkon drejtësi dhe llogaridhënie të plotë sipas ligjit.

Këto nuk janë thjesht data në kalendarin politik.

Janë ngjarje që kanë prekur familje, kanë tronditur shoqërinë dhe kanë vënë në provë marrëdhënien ndërmjet shtetit dhe qytetarit.

Edhe çdo pretendim për përdorim të tepruar të forcës ndaj protestuesve në vitin 2026 duhet të hetohet në mënyrë të pavarur, të paanshme dhe transparente.

Policia duhet të garantojë rendin dhe sigurinë publike, por gjithmonë duke respektuar ligjin, proporcionalitetin dhe të drejtat themelore të njeriut.

Shteti nuk mund ta trajtojë qytetarin që proteston paqësisht si armik. Protesta është e drejtë demokratike, jo privilegj që jepet nga qeveria.

Asnjë parti nuk duhet t’i përdorë tragjeditë kombëtare vetëm për të goditur kundërshtarin, duke harruar përgjegjësitë e veta kur merr pushtetin.

Drejtësia duhet të jetë e njëjtë për të gjithë.

REFORMAT NUK MUND TË SHITEN SI SUKSES VETËM SEPSE JANË MIRATUAR NË PARLAMENT

Për vite me radhë, shqiptarëve u janë paraqitur reforma të mëdha si zgjidhje historike.

Reforma në drejtësi.

Reforma territoriale.

Ndryshimet kushtetuese dhe zgjedhore të vitit 2008.

Reformat në administratë, arsim, shëndetësi dhe ekonomi.

Por një reformë nuk bëhet e suksesshme vetëm sepse votohet nga shumica parlamentare.

Ajo bëhet e suksesshme kur përmirëson jetën e qytetarëve dhe funksionimin e institucioneve.

Reforma në drejtësi duhet të vlerësohet për rezultatet e saj në pavarësinë e institucioneve, luftën kundër korrupsionit, aksesin në gjykata dhe kohëzgjatjen e proceseve.

Reforma territoriale duhet të gjykohet nga cilësia e shërbimeve vendore, përfaqësimi i komuniteteve dhe zhvillimi i zonave rurale.

Ndryshimet zgjedhore duhet të analizohen në raport me konkurrencën politike, përfaqësimin dhe mundësitë që u japin forcave të reja për të hyrë në sistem.

Asnjë reformë nuk duhet të jetë e paprekshme nga kritika. Asnjë marrëveshje ndërmjet dy partive nuk duhet të konsiderohet automatikisht interes kombëtar.

Nëse një reformë ka prodhuar rezultate pozitive, ato duhet të ruhen.

Nëse ka prodhuar probleme, ato duhet të korrigjohen.

Por mbi të gjitha, qytetarët duhet të jenë pjesë e diskutimit dhe jo vetëm spektatorë të vendimeve që merren në emër të tyre.

EMIGRACIONI – AKUZA MË E RËNDË NDAJ MUNGESËS SË PERSPEKTIVËS

Një nga pasojat më të dhimbshme të tranzicionit shqiptar është largimi masiv i qytetarëve.

Familje të ndara.

Prindër që jetojnë larg fëmijëve.

Të rinj që ndërtojnë të ardhmen në vende të tjera.

Profesionistë të arsimuar që nuk gjejnë mundësitë e dëshiruara në Shqipëri.

Fshatra që humbasin popullsinë.

Komunitete që plaken.

Sigurisht, emigracioni është një fenomen kompleks dhe nuk mund të shpjegohet vetëm me politikën.

Por mungesa e perspektivës ekonomike, pasiguria për të ardhmen, cilësia e shërbimeve dhe mosbesimi te institucionet janë ndër faktorët që duhet të shqetësojnë seriozisht çdo qeveri.

Kur një vend humbet vazhdimisht një pjesë të rëndësishme të energjisë së tij njerëzore, politika nuk mund të mjaftohet me deklarata triumfaliste.

Diaspora shqiptare nuk është dëshmi e dështimit të shqiptarëve.

Përkundrazi, është dëshmi e aftësisë së tyre për të punuar, studiuar, krijuar dhe arritur sukses në vende të ndryshme.

Por Shqipëria duhet të pyesë veten përse kaq shumë qytetarë i shohin mundësitë e tyre kryesore jashtë vendit.

Dhe mbi të gjitha, çfarë duhet ndryshuar që emigrimi të jetë zgjedhje e lirë dhe jo domosdoshmëri ekonomike.

NUK KËRKOJMË TË IKË NJË PARTI QË TË VIJË NJË TJETËR ME TË NJËJTAT ZAKONE

Lëvizja Politike “Diaspora për Shqipërinë” nuk e sheh ndryshimin si një rotacion të zakonshëm pushteti.

Ne nuk kërkojmë largimin e një kryetari për të krijuar një tjetër kryetar të përjetshëm.

Nuk kërkojmë largimin e një grupi politik për t’i dhënë privilegjet një grupi tjetër.

Nuk kërkojmë që një parti të humbasë kontrollin e institucioneve dhe një tjetër t’i marrë ato si pronë të saj.

Ne kërkojmë ndryshimin e rregullave me të cilat ndërtohet dhe ushtrohet pushteti.

Kërkojmë parti me demokraci të brendshme.

Kërkojmë drejtues të zgjedhur lirisht dhe me konkurrencë reale.

Kërkojmë transparencë financiare.

Kërkojmë meritokraci në përzgjedhjen e kandidatëve.

Kërkojmë institucione të pavarura nga ndërhyrjet partiake.

Kërkojmë një administratë publike që u shërben qytetarëve dhe jo fushatave elektorale.

Kërkojmë një shtet social që mbron njerëzit në nevojë, pensionistët, personat me aftësi të kufizuara dhe familjet që përballen me vështirësi ekonomike.

Kërkojmë një ekonomi që krijon mundësi reale punësimi dhe sipërmarrjeje.

Kërkojmë një Shqipëri europiane jo vetëm në dokumente dhe deklarata, por në standarde, institucione dhe jetën e përditshme.

THIRRJE PËR BASHKIM – NGA SHQIPËRIA NË ÇDO VEND KU JETON DIASPORA

Ndryshimi nuk mund të ndërtohet duke zëvendësuar përçarjen e vjetër me një përçarje të re.

Prandaj, Lëvizja Politike “Diaspora për Shqipërinë” është e hapur për bashkëpunim me çdo shoqatë, organizatë, grupim qytetar, lëvizje demokratike, profesionist, intelektual, student dhe individ që ndan bindjen se sistemi aktual politik ka nevojë për ndryshim të thellë.

Nga Tirana në Shkodër.

Nga Malësia e Madhe në Vlorë.

Nga Durrësi në Korçë.

Nga Gjermania në Itali.

Nga Zvicra në Britaninë e Madhe.

Nga Franca në Belgjikë.

Nga Amerika në Kanada.

Dhe kudo ku jetojnë e punojnë shqiptarë.

Ne nuk kërkojmë që të gjithë të mendojnë njësoj. Kërkojmë që të gjithë të kenë të drejtë të mendojnë, të flasin, të propozojnë dhe të votojnë lirisht.

Nuk kërkojmë që shoqatat të humbasin identitetin e tyre.

Nuk kërkojmë që organizatat të dorëzojnë pavarësinë.

Nuk kërkojmë që individët të bëhen ndjekës të verbër të një drejtuesi.

Kërkojmë bashkëpunim mbi parime të qarta demokratike.

Sepse Shqipëria nuk ka nevojë për një tjetër organizim që mbledh njerëz vetëm për të mbushur sallat dhe për të prodhuar fotografi.

Ka nevojë për njerëz që marrin pjesë realisht në vendimmarrje.

22 NËNTOR 2026 – TIRANA DHE PROVA E NJË MODELI TË RI POLITIK

Pas takimit të 26 shtatorit 2026 në Vigevano të Italisë, ku morën pjesë shqiptarë nga vende të ndryshme të Europës, Amerika dhe Shqipëria, procesi organizativ hyn në një etapë të rëndësishme.

Më 22 nëntor 2026, në Tiranë, është planifikuar të zhvillohet Kuvendi Kombëtar Themelues.

Në këtë kuvend do të paraqiten për miratim emri zyrtar i partisë së re, Statuti, Programi Politik dhe Rregullorja e Brendshme.

Gjithashtu, sipas procedurave demokratike të miratuara, do të zgjidhen Kryetari, Kryesia, Këshilli Kombëtar dhe organet e tjera drejtuese.

Parimi ynë është:

NJË ANËTAR – NJË VOTË!

Asnjë drejtues i paracaktuar.

Asnjë post i garantuar.

Asnjë individ mbi Statutin.

Asnjë kryetar mbi anëtarësinë.

Asnjë marrëveshje e fshehtë që zëvendëson votën.

Ne synojmë një organizim ku drejtuesit marrin mandat nga anëtarët dhe japin llogari përpara tyre.

Sepse nëse duam të ndryshojmë Shqipërinë, duhet të fillojmë duke ndërtuar ndryshe vetë organizimin tonë politik.

TË GJITHË DËSHTUAT NË PËRGJEGJËSINË PËR TË NDËRTUAR SHQIPËRINË QË U PREMTUAT QYTETARËVE!

Ky është gjykimi ynë politik për modelin që ka dominuar vendin pas vitit 1990.

Dhe ky gjykim nuk është një thirrje për urrejtje, për hakmarrje apo për përjashtimin e askujt nga jeta publike.

Është një kërkesë për përgjegjësi demokratike.

Ata që kanë drejtuar vendin për dekada duhet të pranojnë se Shqipëria nuk mund të mbetet përgjithmonë peng i rivaliteteve, ambicieve dhe strukturave të tyre.

Duhet të pranojnë se pushteti nuk është pronë e trashëgueshme.

Duhet të pranojnë se partitë nuk janë biznese familjare.

Duhet të pranojnë se qytetarët kanë të drejtë të kërkojnë alternativa të reja.

Dhe duhet të pranojnë se asnjë kontribut i së kaluarës nuk i jep askujt të drejtën të pretendojë drejtimin e përjetshëm të së ardhmes.

Prandaj, mesazhi ynë politik është i drejtpërdrejtë:

TË GJITHË JU QË E KENI DOMINUAR POLITIKËN SHQIPTARE PËR DEKADA, HAPNI RRUGËN!

Hapni rrugën për konkurrencën e lirë.

Hapni rrugën për brezat e rinj.

Hapni rrugën për profesionistët.

Hapni rrugën për gratë dhe të rinjtë.

Hapni rrugën për qytetarët që nuk kanë pasur kurrë mbështetje partiake.

Hapni rrugën për Diasporën që kërkon të kontribuojë.

Hapni rrugën për një Shqipëri ku drejtuesit ndryshojnë, por institucionet mbeten të forta.

Nuk ju kërkojmë të largoheni nga Shqipëria. Ju kërkojmë të hiqni dorë nga pretendimi se Shqipëria nuk mund të drejtohet pa ju.

Sepse asnjë individ nuk është i pazëvendësueshëm.

Asnjë parti nuk është e përjetshme.

Asnjë pushtet nuk është mbi qytetarin.

Dhe asnjë klasë politike nuk ka të drejtë ta mbajë të ardhmen e një kombi të lidhur pas së kaluarës së vet.

TË GJITHË DËSHTUAT NË PREMTIMIN PËR NJË SHQIPËRI QË DUHEJ TË ISHTE MË E DREJTË, MË E LIRË DHE MË DINJITOZE!

NDAJ, ËSHTË KOHA TË HAPNI RRUGËN!

Jo për një tjetër pushtet personal.

Jo për një tjetër marrëveshje ndërmjet elitave.

Jo për një tjetër parti ku kryetari është më i rëndësishëm se anëtarët.

POR PËR NJË ALTERNATIVË KU VOTA VENDOS, MERITA VLERËSOHET, LIGJI RESPEKTOHET DHE QYTETARI ËSHTË NË QENDËR!

Shqipëria nuk ka nevojë për një tjetër shpëtimtar politik.

Ka nevojë për institucione që nuk kanë nevojë për shpëtimtarë.

SHQIPËRIA NUK ËSHTË PRONA JUAJ!

SHQIPËRIA NUK ËSHTË PENGU JUAJ!

SHQIPËRIA ËSHTË ATDHEU I TË GJITHË SHQIPTARËVE!

22 NËNTOR 2026 – TIRANË

KUVENDI KOMBËTAR THEMELUES

LËVIZJA POLITIKE “DIASPORA PËR SHQIPËRINË”

NJË ANËTAR, NJË VOTË!

NJË PARTI QË U PËRKET ANËTARËVE, JO KRYETARËVE!

NJË SHQIPËRI QË U PËRKET QYTETARËVE, JO PUSHTETARËVE!