Your dedications
Currently there are no new dedications

Kronikë

U NIS PËR TË SHPËTUAR DY JETË, NË TIRANË NUK MBËRRITI KURRË: TRAGJEDIA E 37-VJEÇARES SHTATZËNË

todayAugust 31, 2026 14

Background
share close

TRAGJEDI NË RRUGËN PËR TIRANË: 37-VJEÇARJA SHTATZËNË DHE FOSHNJA 7-MUAJSHE HUMBIN JETËN

Një ngjarje tragjike ka tronditur këtë të hënë vendin, ndërsa një grua 37-vjeçare, në muajin e shtatë të shtatzënisë, ka humbur jetën gjatë përpjekjeve për t’u transportuar nga Pogradeci drejt Tiranës për trajtim më të specializuar. Bashkë me të ka humbur jetën edhe foshnja që mbante në bark. (top-channel.tv⁠)

Ajo që nisi si një paraqitje në spital për probleme shëndetësore përfundoi në një tragjedi që tashmë kërkon jo vetëm përgjigjen e mjekësisë ligjore për shkakun e vdekjes, por edhe sqarimin e plotë të çdo hallke të trajtimit dhe transportit të pacientes.

Sipas informacioneve të bëra publike deri tani, 37-vjeçarja ishte paraqitur fillimisht në Spitalin e Pogradecit për shkak të problemeve shëndetësore. Pas konsultave dhe ekzaminimeve, mjekët kanë vlerësuar se gjendja e saj kërkonte trajtim më të specializuar dhe kanë vendosur transferimin drejt Tiranës. (top-channel.tv⁠)

Por destinacioni përfundimtar nuk u arrit kurrë.

Gjatë transportit me ambulancë, kur mjeti ndodhej në afërsi të Elbasanit, gjendja shëndetësore e gruas është rënduar ndjeshëm. Të dhënat paraprake të raportuara në media flasin për të vjella dhe për dyshimin e një hemorragjie të brendshme, megjithëse kjo mbetet ende një hipotezë dhe jo shkaku përfundimtar i konfirmuar i vdekjes. (top-channel.tv⁠)

Përballë përkeqësimit të menjëhershëm të gjendjes, ambulanca nuk ka vazhduar drejt Tiranës, por pacientja është dërguar në Elbasan. Raportimet bëjnë të ditur se 37-vjeçarja ka ndërruar jetë atje, pavarësisht ndërhyrjes mjekësore. (shqiptarja.com⁠)

Detaje të publikuara më vonë e bëjnë tragjedinë edhe më të rëndë: 37-vjeçarja ishte në muajin e shtatë të shtatzënisë dhe priste fëmijën e saj të parë. (Vox News Albania⁠)

Këtu ngrihen pyetjet që vetëm një hetim profesional dhe dokumentacioni mjekësor mund t’i përgjigjen.

Cila ishte gjendja klinike e pacientes kur mbërriti në Spitalin e Pogradecit? Çfarë ekzaminimesh iu kryen? Kur u mor vendimi për transferimin? Sa kohë kaloi nga paraqitja e saj deri në nisjen e ambulancës? A kishte shenja që mund të paralajmëronin përkeqësimin? Me çfarë ekipi mjekësor dhe pajisjesh u nis drejt Tiranës? Dhe mbi të gjitha: a kishte mundësi që komplikacioni të identifikohej apo të trajtohej më herët?

Këto pyetje nuk janë akuza ndaj mjekëve. Në këtë fazë nuk ka bazë të mjaftueshme publike për të përcaktuar përgjegjësi individuale apo për të folur për neglizhencë mjekësore. Por pikërisht sepse kemi humbjen e jetës së një gruaje shtatzënë dhe të foshnjës së saj, transparenca duhet të jetë absolute.

Autopsia mjeko-ligjore pritet të përcaktojë shkakun e vdekjes, ndërsa rasti raportohet se është nën verifikim. (euronews.al⁠)

Por autopsia duhet të jetë vetëm një pjesë e përgjigjes.

Duhet rindërtuar e gjithë kronologjia mjekësore: ora kur pacientja është paraqitur në spital, parametrat e saj jetësorë, analizat dhe ekzaminimet e kryera, diagnoza paraprake, vendimi për transferim, koha e nisjes së ambulancës, përbërja e ekipit që e shoqëronte, gjendja e saj gjatë rrugës dhe momenti kur është marrë vendimi për t’u drejtuar drejt Elbasanit.

Vetëm kështu mund të kuptohet nëse kemi përballë një komplikacion të rëndë dhe të paparashikueshëm që evoluoi me shpejtësi, apo nëse në zinxhirin e trajtimit dhe referimit ka pasur vonesa ose mangësi që duhen hetuar.

Ngjarja prek gjithashtu një problem shumë më të gjerë: çfarë ndodh kur një urgjencë e rëndë shfaqet larg qendrave universitare dhe pacienti duhet të udhëtojë dhjetëra apo qindra kilometra për të arritur shërbimin e specializuar?

Në raste të tilla, koha nuk është thjesht distancë në kilometra. Koha është mjekim. Koha është mundësi ndërhyrjeje. Dhe ndonjëherë koha është vetë jeta.

Një grua shtatzënë që niset nga një spital rajonal drejt Tiranës nuk mund të shihet thjesht si një “transferim”. Ajo është një paciente me potencial të lartë komplikacionesh, ku çdo përkeqësim mund të rrezikojë njëkohësisht dy jetë. Prandaj çdo hallkë — diagnostikimi, stabilizimi, vendimi për referim, ambulanca, personeli shoqërues, komunikimi me spitalin pritës dhe gatishmëria për ndërhyrje emergjente gjatë rrugës — ka rëndësi jetike.

Pikërisht për këtë arsye, kjo tragjedi nuk duhet të mbyllet me një njoftim të shkurtër dhe me formulën “pritet autopsia”.

Familja ka të drejtë të dijë çfarë ndodhi.

Publiku ka të drejtë të dijë nëse protokollet janë respektuar.

Mjekët kanë të drejtë që përgjegjësia të përcaktohet mbi prova dhe jo mbi hamendësime.

Dhe institucionet kanë detyrimin të tregojnë, dokument pas dokumenti dhe minutë pas minute, se si është menaxhuar kjo urgjencë.

Nëse hetimi konstaton se gjithçka është bërë sipas protokolleve dhe se bëhej fjalë për një komplikacion fatal që nuk mund të parandalohej, kjo duhet thënë qartë dhe të mbështetet në ekspertizë.

Por nëse konstatohet se ka pasur vonesë, mosdiagnostikim në kohë, mangësi gjatë transportit apo shkelje të protokolleve, atëherë përgjegjësia nuk mund të tretet në heshtje institucionale.

Sepse në fund të kësaj historie nuk qëndron një statistikë.

Qëndron një grua 37-vjeçare.

Qëndron një nënë që priste fëmijën e saj të parë.

Qëndron një foshnjë shtatëmuajshe që nuk arriti ta shihte jetën jashtë barkut të nënës.

Dhe qëndron një pyetje e rëndë, së cilës institucionet shëndetësore dhe hetimore duhet t’i japin përgjigje me fakte:

A ishte kjo një tragjedi mjekësisht e pashmangshme, apo kishte një moment gjatë këtij udhëtimi nga Pogradeci drejt Tiranës kur dy jetë mund të shpëtoheshin?

Derisa autopsia, ekspertiza dhe verifikimet zyrtare të japin përgjigjen, çdo përfundim tjetër do të ishte i parakohshëm. Por kërkesa për transparencë nuk është e parakohshme.

Ajo është detyrim.

Written by: Daors Media

Rate it