KUR NUK JE MËSUAR TË MARRËSH DASHURI, EDHE DASHURIA TË FRIKËSON:

A e din se cfare ndodh kur nuk je mesuar te marresh dashuri?

Ndodh qe nuk beson me, deshiron qe te qendrosh vetem.

Ndodh qe kur dikush te thote ” Te dua shume”, pergjigjesh me nje buzeqeshje dhe mendon, ” posi jo”.

Kjo ndodh, kur nuk ke marre dashuri per nje kohe te gjate dhe. Kur gjen dike qe te dashuron me te vertete, “vdes” nga frika.

A e di se çfarë ndodh me njeriun kur për një kohë shumë të gjatë nuk është mësuar të marrë dashuri?

Nuk ndodh domosdoshmërisht që ai të pushojë së dëshiruari dashurinë.

Ndodh diçka shumë më e thellë dhe shumë më e dhimbshme:

ai fillon të ketë frikë pikërisht nga ajo që dëshiron më shumë.

Vazhdon ta kërkojë dashurinë në heshtje.

Vazhdon të ketë nevojë për një përqafim.

Vazhdon të dëshirojë dikë që ta pyesë:

“Si je?”

dhe të mos e bëjë vetëm për mirësjellje.

Vazhdon të dëshirojë një njeri që të mos largohet në momentin kur ai tregon anën e tij më të dobët.

Por, kur një njeri i tillë shfaqet vërtet, diçka brenda tij trembet.

Sepse vetmia, edhe kur dhemb, është bërë e njohur.

Ndërsa dashuria është e panjohur.

Dhe njeriu shpesh nuk kapet pas asaj që është më e mirë për të.

Kapet pas asaj që njeh.

Kjo është një nga tragjeditë më të heshtura të psikikës njerëzore.

Mund të jesh mësuar aq shumë me mungesën, sa kur vjen prania, ajo të duket e dyshimtë.

Mund të jesh mësuar aq shumë me ftohtësinë, sa kur dikush të jep ngrohtësi, pyet veten:

“Pse po sillet kështu me mua?”

Mund të jesh mësuar aq shumë të mos presësh asgjë nga askush, sa kur dikush të thotë:

“Të dua shumë,”

ti buzëqesh.

Por ajo buzëqeshje nuk është gjithmonë lumturi.

Mund të jetë një buzëqeshje mbrojtëse.

Një buzëqeshje që fsheh një mendim të vetëm:

“Posi jo…”

Sepse brenda teje ka një zë që nuk pyet:

“A më do?”

Ai pyet:

“Sa kohë do të më dojë?”

Dhe kjo është krejt tjetër gjë.

---

Psikologu britanik John Bowlby, i njohur për teorinë e lidhjes emocionale, e vendosi marrëdhënien e hershme me figurat e afërta në qendër të mënyrës se si njeriu mëson të krijojë lidhje me të tjerët.

Në kuptimin më njerëzor të kësaj ideje, fëmija nuk mëson vetëm si ta marrë dashurinë.

Ai mëson edhe nëse dashuria është e sigurt.

Mëson nëse dikush vjen kur ai ka nevojë.

Mëson nëse mund të qajë pa u braktisur.

Mëson nëse mund të shfaqë dobësinë pa u turpëruar.

Mëson nëse afërsia është strehë apo rrezik.

Dhe këto mësime nuk zhduken thjesht sepse kalojnë vitet.

Fëmija rritet.

Bëhet burrë.

Bëhet grua.

Punon.

Krijon familje.

Qesh.

Bisedon.

Duket i fortë.

Por diku brenda tij mund të vazhdojë të jetojë ajo pyetje e vjetër:

“Nëse të afrohem, a do të qëndrosh?”

Kjo pyetje mund ta ndjekë njeriun për vite të tëra.

Sepse disa njerëz nuk kanë frikë nga dashuria.

Kanë frikë nga ajo që mund të vijë pas dashurisë.

Nga humbja.

Nga braktisja.

Nga ndryshimi.

Nga heshtja pas fjalëve të bukura.

Nga ai moment kur “të dua” shndërrohet në “nuk mundem më”.

Prandaj ndonjëherë njeriu i thotë vetes:

“Më mirë të mos lidhem shumë.”

“Më mirë të mos pres.”

“Më mirë të mos besoj.”

“Më mirë të jem vetëm.”

Jo sepse vetmia është ajo që dëshiron.

Por sepse vetmia i duket më e kontrollueshme.

---

Psikoanalisti dhe pediatri britanik Donald Winnicott i dha rëndësi të madhe përvojës së sigurisë emocionale dhe ambientit ku njeriu mund të ekzistojë pa qenë vazhdimisht në mbrojtje.

Kjo na ndihmon të kuptojmë diçka shumë të rëndësishme:

njeriu ka nevojë për një vend ku të mos performojë gjithë kohën.

Ka nevojë për dikë përpara të cilit nuk duhet të jetë gjithmonë i fortë.

Sepse disa njerëz janë lodhur duke qenë “të fortë”.

Janë bërë të fortë jo sepse e zgjodhën.

Por sepse nuk kishin alternativë.

Kur nuk kishte kush t’i mbante, u mbajtën vetë.

Kur nuk kishte kush t’i qetësonte, mësuan të heshtnin.

Kur nuk kishte kush t’i siguronte, mësuan të mos kërkonin.

Kur nuk kishte kush t’i përqafonte, mësuan t’i fusnin duart në xhepa dhe të thoshin:

“Jam mirë.”

Por jo çdo “jam mirë” do të thotë se njeriu është mirë.

Ndonjëherë do të thotë:

“Jam mësuar të vuaj pa të shqetësuar ty.”

Kjo është arsyeja pse një njeri i tillë mund të duket jashtëzakonisht i pavarur.

Nuk kërkon.

Nuk ankohet.

Nuk telefonon.

Nuk lutet.

Nuk ndjek askënd.

Por brenda tij mund të ketë një uri të jashtëzakonshme për afërsi.

Dhe tragjedia qëndron këtu:

ai ka uri për dashuri, por nuk di më si të hajë prej saj.

---

Kur për një kohë të gjatë nuk ke marrë dashuri, fillon të krijosh një filozofi mbijetese:

“Mos prit asgjë nga askush dhe nuk do të zhgënjehesh.”

Në fillim kjo fjali të shpëton.

Sepse të ndihmon të mbijetosh.

Por me kalimin e kohës, ajo që të ka mbrojtur mund të fillojë të të burgosë.

Ndërton murin që të shpëton nga dhimbja.

Pastaj e ngre edhe më lart.

Pastaj edhe më lart.

Deri sa një ditë kupton se muri nuk mban vetëm dhimbjen jashtë.

Mban edhe dashurinë jashtë.

Askush nuk të lëndon.

Por askush nuk të afrohet.

Askush nuk të tradhton.

Por askush nuk të prek.

Askush nuk ta thyen zemrën.

Por askush nuk mund ta mbajë atë në duar.

Dhe atëherë lind pyetja filozofike:

A është vërtet siguri një jetë ku nuk rrezikon më asgjë, por nuk përjeton më asgjë?

Filozofi danez Søren Kierkegaard e vendosi ankthin shumë pranë lirisë dhe zgjedhjes njerëzore. Njeriu trembet pikërisht sepse përpara tij ekzistojnë mundësi.

Edhe dashuria është një mundësi.

Por çdo mundësi për lumturi përmban edhe mundësinë e humbjes.

Dhe pikërisht kjo e bën dashurinë kaq të fuqishme dhe kaq të frikshme.

Nëse nuk të dua, nuk kam frikë të të humbas.

Nëse nuk të lejoj të bëhesh i rëndësishëm, largimi yt nuk më shkatërron.

Nëse nuk të hap derën, nuk mund të hysh.

Por nëse nuk të hap derën…

nuk mund as të qëndrosh.

---

Dhe pastaj ndodh ajo që është ndoshta më e dhimbshmja.

Pas shumë vitesh mungese, shfaqet dikush që të do vërtet.

Jo dikush që të premton botën.

Jo dikush që flet bukur për tri ditë.

Por dikush që qëndron.

Të telefonon.

Të pyet.

Të dëgjon.

E vëren kur hesht.

E kupton kur diçka ka ndryshuar te ti.

Nuk largohet menjëherë kur ti bëhesh i vështirë.

Nuk të kërkon vetëm në ditët kur je i qeshur.

Nuk të përdor si mbushje të boshllëqeve të veta.

Dhe ti mendon se më në fund do të jesh i lumtur.

Por papritur…

të kap frika.

Frikë shumë më e madhe nga sa kishe kur ishe vetëm.

Sepse tani ke diçka për të humbur.

Deri dje nuk prisje askënd.

Sot pret mesazhin e tij.

Deri dje nuk të mungonte askush.

Sot të mungon zëri i tij.

Deri dje shkoje të flije pa menduar për askënd.

Sot mendon:

“Po sikur një ditë të mos jetë më?”

Ja pse ndonjëherë njeriu “vdes” nga frika kur më në fund gjen dashurinë.

Jo sepse nuk e dëshiron.

Por sepse për herë të parë pas shumë kohësh, zemra e tij ka përsëri diçka për të humbur.

---

Psikologu dhe mendimtari Erich Fromm, në veprën e tij mbi artin e të dashuruarit, e shihte dashurinë jo vetëm si emocion, por si një aftësi që kërkon pjekuri, kujdes, përgjegjësi, respekt dhe njohje të tjetrit.

Ky është një dallim thelbësor.

Sepse shumë njerëz mendojnë se dashuria është vetëm ajo që ndien.

Jo.

Dashuria është edhe mënyra se si sillesh me atë që ndien.

Mund të thuash “të dua” dhe të kontrollosh.

Mund të thuash “të dua” dhe të poshtërosh.

Mund të thuash “të dua” dhe të zhdukesh sa herë tjetri ka nevojë për ty.

Prandaj një njeri që është lënduar nuk shërohet vetëm nga fjalët.

Atij i duhet vazhdimësia.

I duhet koha.

I duhet sjellja.

I duhet që fjala dhe veprimi të mos jenë armiq me njëri-tjetrin.

Sepse kur ke dëgjuar shumë premtime që janë thyer, nuk të bind më fjala.

Të bind sjellja.

Të bind dikush që thotë:

“Jam këtu.”

dhe është aty.

Të bind dikush që thotë:

“Nuk dua të të lëndoj.”

dhe sillet me kujdes.

Të bind dikush që nuk të detyron të hapesh.

Por të krijon aq siguri sa ti vetë fillon të hapesh.

Ky është dallimi mes dashurisë që pushton dhe dashurisë që shëron.

---

Por këtu lind edhe një problem tjetër psikologjik.

Njeriu i plagosur shpesh e teston dashurinë.

Jo sepse dëshiron të jetë mizor.

Por sepse ka frikë.

Hesht për të parë nëse do ta kërkojnë.

Largohet pak për të parë nëse do ta ndjekin.

Bëhet i ftohtë për të parë nëse tjetri do të qëndrojë.

Provokon konflikt për të parë nëse pas konfliktit do të braktiset.

Mund të thotë:

“Nuk kam nevojë për askënd.”

por brenda tij pyet:

“A do të më duash edhe kur unë të them se nuk kam nevojë për ty?”

Ky është paradoksi.

E largon njeriun që do të donte ta mbante pranë.

Sepse kërkon një provë.

“Po të më dojë vërtet, do të qëndrojë.”

Por dashuria nuk mund të kthehet në provim të përhershëm.

Sepse edhe njeriu që të do ka shpirt.

Ka kufij.

Ka lodhje.

Ka nevojë të ndiejë se edhe ai është i mirëpritur.

Prandaj shërimi nuk është vetëm që dikush tjetër të ketë durim me ne.

Është edhe që ne të mësojmë të mos e bëjmë personin e sotëm përgjegjës për krimet emocionale të njerëzve të djeshëm.

Kjo është shumë e rëndë.

Por është e vërtetë.

Njeriu që të do sot nuk mund të paguajë gjithë jetën borxhin e atyre që të kanë lënduar dje.

---

Mendimtari dhe psikiatri Viktor Frankl e vendosi shumë theksin te aftësia njerëzore për të gjetur kuptim edhe përballë vuajtjes.

Kjo nuk do të thotë se vuajtja është e mirë.

As se çdo plagë “na bën më të fortë”.

Ka plagë që thjesht plagosin.

Ka braktisje që lënë pasoja.

Ka fjalë që mbeten në kujtesë për vite.

Por ajo që na ka ndodhur nuk është domosdoshmërisht e njëjta gjë me atë që do të bëhemi.

Ky është ndryshimi.

Nuk jemi vetëm historia jonë.

Jemi edhe përgjigjja që i japim historisë sonë.

Mund të thuash:

“Unë jam kështu.”

Por ndoshta fjalia më e saktë është:

“Unë jam bërë kështu.”

Dhe nëse je bërë kështu, atëherë ekziston mundësia që gradualisht të mësosh edhe ndryshe.

Ndoshta ke mësuar të mos besosh.

Mund të mësosh përsëri besimin.

Ke mësuar të fshihesh.

Mund të mësosh të tregohesh.

Ke mësuar të mos kërkosh.

Mund të mësosh të thuash:

“Sot kam nevojë për ty.”

Ke mësuar të ikësh kur dikush afrohet.

Mund të mësosh të qëndrosh.

Jo menjëherë.

Jo pa frikë.

Por gradualisht.

---

Sepse shërimi emocional nuk është një moment magjik.

Nuk ndodh që një ditë zgjohesh dhe thua:

“Që sot nuk kam më frikë.”

Jo.

Shërimi shpesh duket shumë më i zakonshëm.

Dikush të thotë:

“Të dua.”

Dhe në vend që të përgjigjesh:

“Posi jo…”

ti mendon:

“Kam frikë ta besoj, por do t’i jap kohës mundësinë të ma tregojë.”

Dikush të thotë:

“Më mungon.”

Dhe në vend që të mendosh:

“Çfarë kërkon nga unë?”

ti e lejon veten të mendosh:

“Ndoshta vërtet i mungoj.”

Dikush dëshiron të kujdeset për ty.

Dhe ti nuk ndihesh menjëherë në borxh.

Sepse kjo është një plagë tjetër e njerëzve që nuk kanë marrë mjaftueshëm dashuri:

Shpesh mendojnë se për çdo të mirë duhet të paguajnë diçka.

Nëse dikush tregohet i mirë:

“Çfarë do prej meje?”

Nëse dikush të ndihmon:

“Si do t’ia kthej?”

Nëse dikush të do:

“Çfarë duhet të bëj që të vazhdojë të më dojë?”

Dhe kështu dashuria shndërrohet në kontratë.

Por dashuria e shëndetshme nuk duhet të jetë një auditim i përhershëm emocional.

Nuk duhet çdo mëngjes të zgjohesh dhe të mendosh:

“Çfarë duhet të bëj sot që të mos më braktisë?”

Kjo nuk është qetësi.

Është mbijetesë.

---

Dhe këtu arrijmë te pyetja më e thellë filozofike:

A mund të duash pa rrezikuar?

Jo.

Kjo është e pamundur.

Të duash do të thotë t’i japësh dikujt rëndësi.

Dhe çdo gjë që ka rëndësi mund të humbet.

Por alternativa është edhe më e rëndë:

të mos lejosh më asgjë të ketë rëndësi.

Mund të jetosh kështu.

Mund të krijosh një jetë të rregullt.

Mund të punosh.

Mund të udhëtosh.

Mund të qeshësh.

Mund të kesh mijëra njerëz përreth.

Dhe përsëri askush të mos hyjë në vendin ku je vërtet ti.

Ky është një lloj vetmie shumë më i thellë se të jetosh vetëm.

Është të jesh mes njerëzve dhe askush të mos të njohë plotësisht.

Të flasësh shumë dhe të mos thuash asgjë nga ajo që dhemb.

Të qeshësh fort që askush të mos kuptojë se ke nevojë të qash.

Të ndihmosh të gjithë dhe të mos dish si të thuash:

“Tani kam nevojë që dikush të kujdeset pak edhe për mua.”

---

Ndoshta prandaj disa njerëz duken shumë të fortë.

Por forca e tyre është ndërtuar mbi mungesën.

Kanë mësuar të ecin vetëm sepse askush nuk ka ecur me ta.

Kanë mësuar të ngrihen vetë sepse askush nuk u ka zgjatur dorën.

Kanë mësuar të qetësohen vetë sepse askush nuk u ka thënë:

“Mos ki frikë, jam këtu.”

Dhe pastaj vjen dikush.

U zgjat dorën.

U thotë:

“Jam këtu.”

Dhe pikërisht kjo i tremb.

Sepse tani duhet të bëjnë diçka shumë më të vështirë sesa të mbijetojnë vetëm.

Duhet të mësojnë të mbështeten pak te dikush tjetër.

Dhe për një njeri që është mësuar ta mbajë gjithë peshën vetëm, edhe mbështetja mund të duket si humbje kontrolli.

---

Ka edhe një mekanizëm tjetër të dhimbshëm.

Kur je mësuar me mungesën, mund të tërhiqesh pikërisht nga njerëzit që ta riprodhojnë atë mungesë.

Njerëz të ftohtë.

Të paarritshëm.

Të paqartë.

Që sot të afrohen dhe nesër zhduken.

Sepse kjo gjuhë, sado e dhimbshme, të duket e njohur.

Ndërsa një njeri i qëndrueshëm mund të të duket pothuajse “i çuditshëm”.

“Pse më telefonon çdo ditë?”

“Pse më pyet si jam?”

“Pse nuk largohet?”

“Pse kujdeset?”

Dhe kjo është paradoksale.

Mund të dyshojmë te dashuria e shëndetshme pikërisht sepse nuk i ngjan asaj që kemi njohur më parë.

Por ndoshta shërimi fillon kur kupton:

E njohura nuk është gjithmonë e shëndetshmja.

Dhe e panjohura nuk është gjithmonë rrezik.

---

Filozofi Friedrich Nietzsche e shihte jetën si përballje, kapërcim dhe transformim të vetvetes.

Në një kuptim njerëzor, një nga kapërcimet më të mëdha është të mos lejojmë që plagët tona të bëhen identiteti ynë i përhershëm.

Sepse mund të të kenë braktisur.

Por ti nuk je braktisja.

Mund të të kenë tradhtuar.

Por ti nuk je tradhtia.

Mund të të kenë bërë të ndihesh i pavlerë.

Por ti nuk je ajo ndjenjë.

Mund të kesh jetuar shumë vite pa dashuri.

Por kjo nuk do të thotë se je i destinuar të jetosh pa të.

Kjo është beteja e vërtetë:

të mos lejosh që ajo që të ka munguar të përcaktojë përgjithmonë atë që do të pranosh.

---

Dhe ndoshta një ditë do të vijë një njeri që nuk do të të thotë:

“Harro gjithçka.”

Sepse plagët nuk harrohen me urdhër.

Ai do të thotë:

“E di që ke frikë.”

Nuk do të të nxitojë.

Nuk do të të kërkojë të hapësh të gjitha dyert menjëherë.

Nuk do të të përdorë dobësitë kundër teje.

Nuk do të të bëjë të ndihesh fajtor pse ke nevojë për kohë.

Thjesht do të qëndrojë.

Dhe një ditë mund të ndodhë diçka e vogël, por madhështore.

Ti do të jesh i mërzitur.

Dhe në vend që të mbyllesh, do t’i thuash:

“Sot nuk jam mirë.”

Vetëm kaq.

Por për dikë që gjithë jetën ka thënë “jam mirë” edhe kur ishte i copëtuar, kjo fjali është revolucion.

Një ditë do të të përqafojë dikush.

Dhe në vend që trupi yt të ngurtësohet, do ta lejosh veten të qëndrojë aty.

Edhe disa sekonda më shumë.

Një ditë do të dëgjosh:

“Të dua shumë.”

Dhe zëri brenda teje do të fillojë:

“Posi jo…”

Por këtë herë nuk do ta lejosh ta përfundojë fjalinë.

Do të mendosh:

“Ndoshta.”

Dhe ndonjëherë shërimi fillon pikërisht nga kjo fjalë:

Ndoshta.

Ndoshta jo të gjithë ikin.

Ndoshta jo çdo dashuri është mashtrim.

Ndoshta jo çdo afërsi përfundon me braktisje.

Ndoshta ka njerëz që dinë të qëndrojnë.

Ndoshta mund të më duan edhe mua.

---

Dhe pastaj, një ditë tjetër, “ndoshta” bëhet:

“Po.”

Po, ky njeri më do.

Po, mund të mos jem gjithmonë i fortë.

Po, mund të kem nevojë për dikë.

Po, mund të dua pa u turpëruar.

Po, mund të më duan pa qenë nevoja të blej dashurinë e tyre me sakrifica të pafundme.

Dhe atëherë fillon një jetë tjetër.

Jo një jetë pa frikë.

Por një jetë ku frika nuk merr më çdo vendim.

---

Kjo është ndoshta pjekuria më e madhe emocionale:

Jo të mos kesh plagë.

Por të mos ua dorëzosh plagëve timonin e jetës.

Jo të mos kesh frikë nga humbja.

Por të mos sakrifikosh çdo mundësi dashurie vetëm që të shmangësh humbjen.

Jo të harrosh të shkuarën.

Por të mos i kërkosh së ardhmes të jetë kopje e saj.

Sepse njeriu që të ka lënduar dje nuk duhet të vazhdojë të kontrollojë mënyrën si ti e do dikë sot.

Nëse e lejon, ai vazhdon të ketë pushtet mbi jetën tënde edhe pasi është larguar.

Dhe kjo është tepër shumë pushtet për t’ia dhënë dikujt që të ka lënduar.

---

Prandaj, nëse për një kohë të gjatë nuk ke marrë dashuri dhe sot të tremb ideja që dikush të afrohet, mos e gjyko veten.

Por kuptoje veten.

Ka dallim.

Thuaji vetes:

“Po, kam frikë, sepse kam mësuar të mbijetoj pa u mbështetur te askush.”

“Po, dyshoj, sepse dikur besimi më ka kushtuar.”

“Po, ndonjëherë largohem, sepse largimi më duket më i sigurt se mundësia e braktisjes.”

Por pastaj shto diçka tjetër:

“Megjithatë, nuk dua të jetoj gjithë jetën në mbrojtje.”

Sepse njeriu nuk ka ardhur në këtë botë vetëm për të mos u lënduar.

Ka ardhur edhe për të ndier.

Për të dashur.

Për të qeshur.

Për t’u përqafuar.

Për të pasur dikë që e pret.

Për të thënë:

“Më mungove.”

Për të dëgjuar:

“Edhe ti.”

---

Dhe kur më në fund gjen dikë që të do vërtet, mund të “vdesësh” nga frika.

Por kjo frikë nuk do të thotë domosdoshmërisht se duhet të ikësh.

Ndonjëherë frika është vetëm shenja se ke hyrë në një territor ku zemra jote nuk ka qenë prej kohësh.

Mos ik menjëherë.

Qëndro.

Shiko.

Dëgjo.

Mos beso verbërisht.

Por as mos dysho verbërisht.

Lëre kohën të tregojë.

Sepse dashuria e vërtetë nuk ka nevojë vetëm për deklarata.

Ka nevojë për prova të vogla, të përsëritura çdo ditë.

Respekt.

Prani.

Mirësi.

Durim.

Konsistencë.

Kufij.

Përgjegjësi.

Dhe mbi të gjitha:

sigurinë që mund të jesh vetvetja pa pasur frikë se do të ndëshkohesh për këtë.

---

Në fund, ndoshta një nga tragjeditë më të mëdha nuk është të mos kesh qenë i dashur mjaftueshëm.

Është të arrish në atë pikë ku, edhe kur dashuria vjen, ti nuk e lejon më të hyjë.

Sepse atëherë e kaluara ka fituar dy herë.

Të ka privuar nga dashuria atëherë.

Dhe po të privon nga dashuria edhe sot.

Mos e lejo.

Sepse ti nuk je vetëm ajo që të kanë bërë.

Je edhe ajo që zgjedh të bësh me veten pas gjithë asaj që ke kaluar.

Dhe ndoshta fitorja më e madhe nuk është të thuash:

“Askush nuk mund të më lëndojë më.”

Fitorja më e madhe është të thuash:

“Mund të lëndohem, por nuk dua të vdes emocionalisht vetëm që të jem i sigurt.”

Sepse zemra nuk është e fortë kur nuk ndien më.

Zemra është e fortë kur ka arsye të frikësohet…

dhe përsëri guxon të ndiejë.

Kur ka arsye të dyshojë…

dhe përsëri i jep kohës një mundësi.

Kur ka parë njerëz të largohen…

dhe përsëri nuk i mbyll derën çdo njeriu që vjen.

Kur ka jetuar gjatë në dimër…

dhe një ditë, kur ndien pak ngrohtësi, nuk largohet prej saj vetëm sepse nuk është mësuar me të.

Sepse edhe një zemër e mësuar me dimrin mund të mësohet përsëri me pranverën.

Vetëm se në fillim…

edhe ngrohtësia i duket e frikshme.

Dhe ndoshta pikërisht aty fillon shërimi:

kur për herë të parë pas shumë kohësh, dikush të thotë:

“Të dua.”

dhe ti nuk përgjigjesh më:

“Posi jo…”

por, me gjithë frikën që ke brenda, mendon:

“Nuk e di çfarë do të sjellë e nesërmja. Por këtë herë nuk dua të iki vetëm sepse kam frikë të jem i lumtur.”

Përgatiti: Koja Leonard: