SHQIPËRIA NUK ËSHTË PËR SHITJE

Kjo tokë nuk është vetëm e jona. Shqipëria nuk është pronë private e askujt. Nuk është pronë e qeverive që vijnë e ikin, nuk është pronë e biznesmenëve që kërkojnë fitim të shpejtë dhe nuk është pronë e atyre që shohin vetëm interesin e ditës. Shqipëria është një amanet i shenjtë që na është lënë nga breza të tërë shqiptarësh dhe që ne kemi detyrimin ta ruajmë e ta përcjellim më tej.

Ne nuk e krijuam këtë vend. E gjetëm këtu.

E gjetëm me male madhështore, me pyje të dendura, me lumenj të pastër, me lugina të mrekullueshme, me brigje që janë ndër më të bukurat në Mesdhe dhe me një natyrë që shumë kombe të tjera do ta kishin zili. E gjetëm falë sakrificave të prindërve, gjyshërve dhe stërgjyshërve tanë, të cilët punuan, vuajtën dhe luftuan që kjo tokë të mbetej shqiptare.

Sot pyetja që duhet t’i bëjmë vetes është e thjeshtë:

Çfarë Shqipërie do t’u lëmë fëmijëve tanë?

Një Shqipëri të gjelbër, të pastër dhe të mbushur me jetë, apo një Shqipëri të mbuluar nga betoni, nga ndotja, nga kaosi urbanistik dhe nga shkatërrimi i pakthyeshëm i natyrës?

Prej vitesh po shohim me shqetësim sesi shumë prej pasurive më të çmuara natyrore po kërcënohen çdo ditë. Zona të mbrojtura po humbasin karakterin e tyre. Pyje po priten. Hapësira publike po zvogëlohen. Brigjet po mbulohen me beton. Male dhe lugina që kanë qëndruar të paprekura për shekuj po përballen me presione të vazhdueshme.

Në shumë raste gjithçka justifikohet me fjalën “zhvillim”.

Por zhvillimi nuk është shkatërrim.

Zhvillimi nuk është prerja e pyjeve për t’i zëvendësuar me beton.

Zhvillimi nuk është zhdukja e hapësirave natyrore.

Zhvillimi nuk është transformimi i çdo cope toke në një mundësi fitimi.

Zhvillimi i vërtetë është ai që respekton natyrën, që ruan ekuilibrin dhe që mendon për brezat e ardhshëm.

Le të mbrojmë Thethin.

Le të mbrojmë Valbonën.

Le të mbrojmë Dibrën.

Le të mbrojmë Mirditën.

Le të mbrojmë Shkodrën.

Le të mbrojmë Korçën.

Le të mbrojmë Vlorën.

Le të mbrojmë Himarën.

Le të mbrojmë Zvërnecin.

Le të mbrojmë Llogaranë.

Le të mbrojmë Karaburunin.

Le të mbrojmë Prespën.

Le të mbrojmë Pogradecin.

Le të mbrojmë lumin Vjosë dhe çdo pasuri tjetër natyrore që e bën Shqipërinë të veçantë.

Sepse kur shkatërrohet një pyll, nuk humbin vetëm pemët.

Humbin zogjtë.

Humbin kafshët.

Humb biodiversiteti.

Humb ekuilibri natyror.

Humb një pjesë e historisë sonë.

Kur betonizohet një bregdet, nuk humbet vetëm rëra.

Humb peizazhi.

Humb identiteti.

Humb mundësia që brezat e ardhshëm ta shijojnë atë bukuri ashtu siç e kemi njohur ne.

Kur dëmtohet një lagunë apo një zonë e mbrojtur, nuk humbet vetëm natyra.

Humb një pasuri kombëtare që nuk mund të zëvendësohet më.

Dhe ajo që e bën situatën edhe më të rëndë është fakti se dëmet ndaj natyrës shpesh janë të pakthyeshme.

Një pallat mund të prishet.

Një rrugë mund të rindërtohet.

Një ndërtesë mund të zëvendësohet.

Por një pyll shekullor i shkatërruar nuk rikthehet brenda një jete njerëzore.

Një ekosistem i dëmtuar mund të mos rikuperohet kurrë.

Një peizazh unik i humbur mund të mbetet vetëm në fotografi.

Prandaj nuk duhet të heshtim.

Heshtja përballë shkatërrimit është bashkëfajësi.

Heshtja përballë betonizimit të pakontrolluar është dorëzim.

Heshtja përballë dëmtimit të pasurive natyrore është tradhti ndaj brezave që do të vijnë.

Nuk ka asgjë kundër zhvillimit.

Nuk ka asgjë kundër investimeve.

Nuk ka asgjë kundër progresit.

Por ka gjithçka kundër lakmisë që shkatërron.

Ka gjithçka kundër vendimeve që sakrifikojnë të ardhmen për përfitime të përkohshme.

Ka gjithçka kundër mendësisë që e sheh natyrën vetëm si një mall për t’u shfrytëzuar dhe jo si një trashëgimi për t’u ruajtur.

Fëmijët tanë nuk kanë nevojë vetëm për ndërtesa.

Kanë nevojë për pyje.

Kanë nevojë për lumenj të pastër.

Kanë nevojë për ajër të pastër.

Kanë nevojë për plazhe natyrore.

Kanë nevojë për male të gjelbëruara.

Kanë nevojë për një Shqipëri që të vazhdojë të marrë frymë.

Nëse sot lejojmë që natyra të shkatërrohet pa reaguar, nesër do të jetë vonë.

Atëherë nuk do të kemi më mundësi të kthejmë pas kohën.

Nuk do të kemi mundësi të rikrijojmë pyjet e humbura.

Nuk do të kemi mundësi të rikthejmë peizazhet e shkatërruara.

Nuk do të kemi mundësi të blejmë me para atë që natyra ka ndërtuar për mijëra vite.

Shqipëria nuk është për shitje.

Shqipëria nuk është beton.

Shqipëria nuk është një projekt afatshkurtër.

Shqipëria është shtëpia jonë.

Është historia jonë.

Është identiteti ynë.

Është amaneti që kemi marrë nga të parët dhe borxhi që kemi ndaj fëmijëve tanë.

Dhe një komb që nuk mbron tokën, pyjet, lumenjtë, malet dhe brigjet e veta, rrezikon të humbasë shumë më tepër sesa natyrën. Rrezikon të humbasë shpirtin e vet.

Prandaj sot është koha të zgjohemi, të reagojmë dhe të mbrojmë çdo pëllëmbë të kësaj toke të bekuar, që nesër fëmijët dhe nipërit tanë të mund të thonë me krenari:

“Ata që erdhën para nesh nuk e shitën Shqipërinë. Ata e mbrojtën.”

Përgatiti Koja Leonard: